به گزارش سرویس حوزه و دانشگاه روزپلاس؛ انسانها در روزمره ممکن است به واسطه نفسانیات و یا القائات شیطان دچار دست‌اندازهای رفتاری شوند و به این ترتیب به گناه و خطا بیفتند.
خداوند که نظام خود را بر اساس ربوبیت و با هدف تربیت خلایق بنا کرده، قانون نظام خلقت را به گونه‌ای قرار داده تا هر خطا و ثوابی در امورات فرد یا جامعه اثرگذار باشد، تا از این رهگذر، انسانها متوجه خطاهای خود شوند و بسوی خداوند بازگردند؛
بنابراین عمدۀ عقوبت‌ها جنبۀ تربیتی دارد.
به عنوان مثال یکی از تبعات گناهان، تغییر نعمت‌های خداوند است؛ چه اینکه گاهی خداوند نعمت‌های ویژه‌ای را به فرد یا جامعه عطا می‌کند، اما گاه این نعمت‌ها را به واسطه یک خطا از آنها می‌گیرد و یا تغییر و دگرگونی در آن ایجاد می‌کند، به گونه‌ای که انسانها متحیر می‌مانند و به استئصال کشیده می‌شوند؛ یعنی نعمتی که به زیبایی در اختیار فرد یا جامعه قرار گرفته بود، اکنون در آستانه زوال قرار می‌گیرد.
از باب اهمیت این امر است که امیرالمؤمنین (ع) در بخش‌های آغازین دعای کمیل به ما می‌آموزد از خداوند نسبت به گناهانی که سبب «تغییر و دگرگونی نعمت‌ها» می‌شود، طلب استغفار کنیم، آنجا که فرمود «اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الَّتِی تُغَیِّرُ النِّعَمَ»؛ چرا که استغفار جلوی تبعات اعمال را می‌گیرد.
اما شاید سؤال شود چه گناه یا گناهانی سبب تغییر و تحول یا سلب نعمت می‌شود. امام صادق علیه‌السلام در روایتی ضمن اشاره به برخی گناهان و تبعات آنها فرمود «گناهانى که نعمت‌ها را دگرگون کنند، بَغی است؛ الذُّنُوبُ الَّتِی تُغَیِّرُ النِّعَمَ الْبَغْی». علامه مجلسی ذیل این حدیث اشاره می‌کند که بَغی در لغت یعنی عبور از حدود خدا، اما غالباً بر تکبر و اظهار فضل و ظلم اطلاق می‌شود، بنابراین اگر فرد یا جامعه‌ای ناگهان با سلب نعمت مواجه می‌شوند، باید ببینند چه خطایی از آنها سر زده است.تسنیم/