به گزارش روزپلاس؛ عضویت جمهوری اسلامی ایران در سازمان پیمان منطقه ای شانگهای آن هم در این برهه زمانی، به طور حتم اعلام شکست پروژه منزوی سازی ایران، توسط ایالات متحده و کشورهای همسوی آن بود. ایران پیش از این نیز در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۵ درخواست عضویت دائم را در این سازمان ارائه کرده بود؛ اما این اتفاق مثبت در دولت سیزدهم به ثمر نشست و همین ابتدای کار، نقطه قوتی در کارنامه سید ابراهیم رئیسی نقش بست. البته اظهار تمایل رئیسی به سیاست توسعه همکاری با کشورهای آسیایی و همچنین انتخاب حسین امیرعبداللهیان به عنوان سنبل نگاه منطقه ای، در به نتیجه رسیدن این موضوع را نباید نادیده گرفت.
حضور ایران در پیمان شانگهای به عنوان کشوری با جایگاه ویژه ژئوپلیتیکی که عملاً در مسیر کریدور شمال به جنوب و غرب به شرق قرار دارد، برای دیگر کشورهای عضو، بسیار حائز اهمیت است. تجربه مبارزه با تروریسم و حمایت های ایران از دولت های ملی عراق و سوریه در زمان حمله داعش و همچنین قدرت و عمق راهبردی جمهوری اسلامی در منطقه غرب آسیا مسیر جدید همکاری های امنیتی در قالب پیمان امنیت دسته جمعی را به دنبال خواهد داشت. ایران همچنین در حوزه نفت و گاز رتبه اول دنیا را دارد و با عضویت در این سازمان می‌تواند امنیت انرژی کشورهایی را تامین کند که از حجم تجارت بالایی برخوردار هستند و در نهایت تحریم های این عرصه را بی اثر کند.
نکته جالب توجه درباره سازمان همکاری شانگهای این است که پس از آنکه ایران در سال 2005 به عنوان عضو ناظر این سازمان درآمد، ایالات متحده که تا پیش از آن توجه خاصی به این سازمان نوپای منطقه ای نکرده بود و تصور می کرد این مجموعه صرفا برای حل و فصل اختلافات مرزی و منطقه ای تشکیل شده، ناگهان در همان سال درخواست عضویت در این سازمان را مطرح می کند که از سوی کشورهای حاضر رد می شود.