به گزارش روزپلاس، زمانی که «لیز تراس» وزیر امور خارجه انگلیس در ۱۰ فوریه برای گفتگو با «سرگئی لاوروف» همتای روس خود به مسکو رفت او امیدوار بود که گفتگو به کاهش تنش‌ها بر سر اوکراین کمک کند. کار‌ها طبق برنامه پیش نرفت. در یک کنفرانس مطبوعاتی پس از گفتگو، لاوروف پیش از آن که برود و تراس را در مقابل دوربین‌ها تنها بگذارد این تجربه را به حضور در میان «کر‌ها و لال ها» تشبیه کرد. لاوروف ، در سال ۲۰۱۵ یک میکروفون او را گرفتار کرد چرا که از مقام‌های عربستان سعودی به عنوان «احمق» یاد کرد و صدایش پخش شده بود. او اولین کسی نیست که از توهین به عنوان ابزار دیپلماسی استفاده می‌کند. تاریخچه مبادله لفظی رهبران جهان طولانی است.
در دوره زمامداری امپراتوری عثمانی رفتار‌ها صدایی بلندتر از واژگان داشتند. هنگامی که سلطان سلیم قصد داشت پیروزی خود را بر دولکادیر یک ایالت حائل بین امپراتوری‌اش و سلاطین ممالیک مصر اعلام کند فرستاده‌ای را به قاهره فرستاد. وقتی سفیر را پذیرفتند کیسه‌ای را گشود و سر بریده حاکم دولکادیر یکی از نزدیک‌ترین یاران‌اش را به پای سلطان مملوک پرتاب کرد. اوضاع چندان دوستانه‌تر نشد.
هوگو چاوز رئیس جمهور ونزوئلا به مدت ۱۴ سال از سال ۱۹۹۹ به خاطر جنجال‌هایش علیه «جورج دبلیو بوش» شهرت داشت. او مرتبا رئیس جمهور آمریکا را «شیطان» می‌نامید که معروف‌ترین آن در مجمع عمومی سازمان ملل بود. او گفته بود: «دیروز شیطان به اینجا آمد و هنوز قصرش بوی گوگرد می‌دهد». گویی او یک لغت نامه تمسخرآمیز داشت. او در یک سخنرانی تلویزیونی در سال ۲۰۰۶ میلادی درباره بوش گفت: «تو یک جاهل هستی، تو یک خر هستی، تو یک ترسو، یک قاتل، یک نسل کُش، یک الکلی، یک مست و یک دروغگو هستی.» دیگر رهبران وقت کمی برای شنیدن سخنان چاوز داشتند. در نشست سران کشور‌ها در سال ۲۰۰۷ میلادی پادشاه اسپانیا به طور علنی چاوز را سرزنش کرد و گفت: «چرا خفه نمی‌شوی و دهانت را نمی‌بندی؟»
نزدیک به دو دهه پیش، زمانی که «رابرت موگابه» رئیس جمهور وقت زیمبابوه به تمسخر گفت که «تونی بلر» نخست وزیر بریتانیا «پسری با شلوار کوتاه» است او حتی از سوی مخالفان داخلی‌اش نیز مورد خنده قرار گرفت. شاید به دلایل مشابه، دیپلماتی چینی «جاستین ترودو» نخست وزیر کانادا را به عنوان یک «پسر» خطاب کرد و نوشته بود: «پسر، بزرگترین دستاورد تو از بین بردن روابط دوستانه بین چین و کانادا و تبدیل کردن کانادا به سگ دنباله روی آمریکا است.»
کیم جونگ اون رهبر کره شمالی در سال ۲۰۱۷ میلادی، دونالد ترامپ را یک پیرمرد «خرفت» خواند، اما او این کار را در پاسخ به تهدید شخص ترامپ انجام داد که کیم را «مرد موشکی» خوانده بود.
با این وجود، در نهایت بی‌ادبانه بودن توهین‌های دیپلماتیک می‌توان با ظرافت ترفند‌های حیله گرانه‌تری را به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۱۰، ترکیه و رژیم اسرائیل با یکدیگر درگیری دیپلماتیک داشتند، زیرا معاون وزیر امور خارجه رژیم اسرائیل سفیر ترکیه را در یک جلسه روی مبل در سطحی پایین‌تر از خود مجبور به نشستن کرده بود.
ترکیه بعدا با ترفند مشابهی «اورزولا فون در لاین» رئیس کمیسیون اروپا را مجبور به نشستن روی مبل در حاشیه محل گفتگو کرد در حالی که اردوغان و «شارل میشل» رئیس شورای اروپا روی دو صندلی مخصوص «پسران بزرگ» با هم صحبت کردند و جایی برای اورزولا فون در لاین که یک خانم بود در نظر گرفته نشده بود.
در سال ۲۰۰۷ میلادی، ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه آنگلا مرکل صدراعظم وقت آلمان را با معرفی او به سگ لابرادور سیاه‌اش علیرغم فوبیا (هراس) معروف مرکل از سگ‌ها به وحشت انداخت. پوتین بعدا ادعا کرد: «می‌خواستم کاری خوب برای او انجام دهم.»
بدون شک، ناسزا‌ها و توهین‌ها کماکان ادامه خواهند داشت. دیپلماسی مدرن بیش از هر زمان دیگری فرصت‌هایی را برای اشکال جدید نزاع فراهم می‌کند. دیپلمات‌ها اکنون از فضای مجازی برای توهین به یکدیگر استفاده می‌کنند.