به گزارش روزپلاس، در یادداشتی به پنج پرسش درباره بحران کنونی اوکراین پاسخ داده شده است.
1. منشأ اختلاف
عضویت اعضای سابق پیمان ورشو و جمهوری‌های سابق شوروی در ناتو، موجب احتیاط مسکو در خصوص گسترش ناتو شد. قصد ناتو برای عضویت اوکراین و گرجستان، بر این نگرانی‌ها افزود.
2. تعهد به عدم گسترش
مقامات مسکو مدعی هستند که جیمز بیکر، وزیر امور خارجه وقت آمریکا در جریان فروپاشی دیوار برلین به میخائیل گورباچف تعهد داد که ناتو به شرق گسترش نخواهد یافت. پاسخ آمریکا آن است که این سخن صرفاً درباره آلمان شرقی بود و نه دیگر کشورهایی که آن زمان جزیی از شوروی بودند.
3. دیپلماسی پس از جنگ سرد
دولت کلینتون برای کاهش حساسیت روسیه به گسترش ناتو، ابتدا از ابتکار شکل‌گیری برنامه «مشارکت برای صلح» با عضویت روسیه و اعضای سابق شوروی رونمایی کرد. آمریکا بعدها نیز با دعوت روسیه به گروه هفت، سعی کرد دیپلماسی را استحکام بخشد. ولی این موارد مانع نگرانی کرملین و به‌ویژه پس از استقرار پوتین نسبت به گسترش ناتو نشد.
4. مطالبه روسیه
مسکو در پیش‌نویس‌های ارائه‌شده خواستار تضمین عدم عضویت اوکراین در ناتو، محدودیت استقرار موشک‌های میان‌برد و کوتاه‌برد، منع استقرار تسلیحات هسته‌ای در شرق اروپا و منع هرگونه فعالیت نظامی اعضای ناتو در قفقاز جنوبی و آسیای مرکزی شده است.
5. چگونگی حمایت از اوکراین
تداوم مانورهای مشترک نظامی با ناتو، آموزش نیروهای ارتش اوکراین و تجهیز آنان به تسلیحات متعارف از جمله توصیه‌ها به آمریکاست. علاوه بر آنکه آمریکا و اروپا با ترغیب مسکو و کی‌یف به اجرای توافق مینسک، از وقوع درگیری جلوگیری کنند.
طرح خواسته‌های متنوع و تاحدودی حداکثری از سوی مسکو می‌تواند جهت یافتن راهی برای چانه‌زنی بر سر این موارد برای جلوگیری از انسداد منافذ دیپلماتیک باشد. گرچه از منظری دیگر در صورت مخالفت حداکثری و قاطع غرب، ممکن است به تشدید تنش و وقوع درگیری نیز بینجامد.