به گزارش روزپلاس به نقل از پایگاه خبری «اوراسیا ریویو»، وزارت امور خارجه چین در واکنش به جدیدترین تحولات اوکراین از طرفین درگیر درخواست کرد خویشتن دار باشند.
این در حالی است که ویتنام نیز که دارای اختلافات ارضی با چین در دریای چین جنوبی است اظهارات مشابه پکن را در خصوص تنش میان اوکراین و روسیه اعلام کرده و از دو طرف خواسته است خویشتنداری کنند.
به استناد گزارش های خبری، افزایش تنش‌های نظامی در حوزه دریای چین جنوبی بین آمریکا و چین در سال‌های اخیر و اهمیت ژئوپولتیک و راهبردی این منطقه سبب شده است تا این دریا به یکی از مصادیق تقابل میان چین و آمریکا تبدیل شود.
به گزارش ایرنا، دریای جنوبی چین دریایی حاشیه‌ای است که بخشی از اقیانوس آرام به شمار می‌آید و ناحیه‌ای در حدود ۳.۵ میلیون کیلومتر مربع از سنگاپور تا تنگه تایوان را دربر می‌گیرد. این دریا پس از پنج اقیانوس جهان بزرگترین ناحیه دریایی جهان به شمار می آید.
جزیره‌های واقع بر دریای جنوبی چین و همچنین خود دریا، مورد جدال کشورهای مختلف هستند به همین علت حتی نام‌های متفاوتی برای اشاره به این دریا به کار می‌رود که البته «دریای جنوبی چین» نام پذیرفته شده بین‌المللی، در انگلیسی و زبان‌های اروپایی است.
جمهوری خلق چین تقریبا بر کل دریا و کشورهای ویتنام، فیلیپین، مالزی، برونئی و حتی چین تایپه هریک بر بخش‌هایی از آن ادعای مالکیت دارند، همچنین این کشورها بر سر جزایر غنی از نفت و گاز اسپراتلی و پارسل اختلاف دارند.
این در حالی است که ایالات متحده این دریا را از آب‌های بین‌المللی می‌داند و بر حق قانونی کشتی‌ها و زیر دریایی هایش برای رفت و آمد در این دریا تاکید دارد و مخالف ساخت تاسیسات دریایی توسط چین در این آب راهه است، موضوعی که همواره با واکنش منفی چین مواجه شده است.
بحران انرژی
پایگاه خبری اوراسیا ریوو، در گزارشی دیگر به بحران فزاینده انرژی در جهان اشاره می کند و می نویسد در حال حاضر سراسر جهان از جمله چین با این مساله در حال دست و پنجه نرم کردن است.
چین که در میان کشورهای مختلف جهان بالاترین رشد اقتصادی را به خود اختصاص می دهد با هدف به گردش درآوردن چرخ های اقتصادی خود به میزان انرژی بیشتری نیاز دارد.
به نوشته نشریه «سینکو دیاس اسپانیا»، روسیه تامین‌کننده ۳۳ درصد گاز اتحادیه اروپا، پس از آغاز حمله نظامی به اوکراین، بازارهای انرژی را در حالت آماده‌باش قرار داده است. قیمت آتی گاز در بازار هلند که معیار منطقه است، روز پنجشنبه ( ۵ اسفند ماه) تحت تاثیر نگرانی‌ها از کاهش عرضه توسط کرملین، شاهد افزایش ۶۰ درصدی بود.
نفوذ کرملین در حوزه انرژی در برخی از کشورهای اروپایی بیش از سایرین است. براساس داده‌های یورواستات، در آلمان، واردات از روسیه بین ۶۰ تا ۶۵ درصد از مجموع گاز مصرفی را تشکیل می‌دهد، در حالی که این رقم در ایتالیا، ۴۰ درصد است. اسپانیا و فرانسه در وضعیت متفاوتی قرار دارند و این دو کشور اگر چه در برابر افزایش قیمت در بازار انرژی آسیب‌پذیر هستند اما واردات از مغرب، تا حدودی از آنها محافظت می‌کند. فرانسه تنها غول اروپایی است که به لطف انرژی هسته‌ای با ۴۴.۴ درصد در رده پایین ترین کشورهای وابسته قرار دارد.
به این ترتیب، کاهش فرضی عرضه به طور ناهمگونی بر هر یک از کشورهای قاره سبز تاثیرگذار است. در کشورهای کمتر وابسته، انتظار می‌رود که کمبود عرضه گاز منجر به افزایش قیمت برق، هزینه گرمایش و محصولات وابسته به گاز طبیعی شود. این در حالی است که استفاده بیشتر از ذخایر و واردات از سایر کشورها به منظور جلوگیری از فروپاشی سیستم‌های خود و ممانعت از خاموشی‌ها، از اقدامات کشورهای وابسته به گاز روسیه باشد.
از دیگر سو، بازار جهانی نفت خام یکی از متلاطم‌ترین بازارهای ناشی از بحران روسیه و اوکراین به ویژه در روزهای اخیر بوده است. قیمت نفت برنت با بیشترین افزایش در هفت سال گذشته، تحت تاثیر نگرانی‌ها نسبت به اختلالات احتمالی عرضه جهانی از ۱۰۰ دلار به ازای هر بشکه گذشت. افزایش قیمتی که به دنبال اعلام ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهوری روسیه در انجام "عملیات نظامی ویژه" در منطقه دونباس در شرق اوکراین اتفاق افتاد.
برخی از مؤسسات بین المللی انرژی پیش بینی کرده‌اند قیمت نفت در پی ادامه دار بودن جنگ روسیه و اوکراین به ۱۲۰ دلار در هر بشکه نیز خواهد رسید.
دلایل اهمیت سیاسی و اقتصادی دریای چین جنوبی چیست؟
در بحبوحه تنش های سیاسی اوکراین و روسیه، کوشش چین برای تقویت نیروی نظامی خود در دریای چین جنوبی از یک سو و تلاش آمریکا برای گسترش حضور نظامی خود در این منطقه بیش از پیش به تنش‌های سیاسی بین دو کشور دامن زده است.
از لحاظ جغرافیایی دریای چین جنوبی نقش بسیار مهمی در ژئوپولتیک منطقه اقیانوس هند و آرام ایفا می‌کند. کشورهای برونئی، کامبوج، چین، اندونزی، مالزی، فیلیپین، سنگاپور، تایوان، تایلند و ویتنام در دریای چین جنوبی با هم مرز مشترک دارند و برآورد می‌شود در دریای چین جنوبی حدود ۱۱ میلیارد بشکه نفت و ۱۹۰ تریلیون متر مکعب گاز طبیعی وجود داشته باشد.
بنابراین دور از انتظار نیست که کشورهای چین، برونئی، اندونزی، مالزی، فیلیپین، تایوان و ویتنام درباره این منطقه با یکدیگر اختلافات سرزمینی داشته باشند. در اوایل دهه ۱۹۷۰ بود که این دسته از کشورها در خصوص جزایر و قلمرو دریایی این منطقه، به ویژه «جزایر اسپراتلی» (محل اختلاف چین با مالزی، فیلیپین، ویتنام و برونئی)، ادعاهای سرزمینی خود را مطرح کردند چرا که روشن شد این منطقه مملو از منابع غنی طبیعی و قابلیت‌های ماهی‌گیری است. در این بین چین تلاش کرده است تا با ساخت جزایر مصنوعی در این آب‌های مناقشه‌آمیز، زیرساخت‌های نظامی و صنعتی مورد نظر خود را تاسیس کند.
دریای جنوب چین بیش از۲۵۰ جزیره صخره ای و مرجانی دارد که عمده آنها خالی از سکنه هستند.
همچنین وجود «تنگه مالاکا» در این منطقه که دو اقیانوس هند و آرام را به هم متصل کرده است، به اهمیت استراتژیک آن افزوده است.
اهمیت ژئوپولتیک و اقتصادی این منطقه باعث شده است تا چین کوشش کند هژمونی خود را در دریای چین جنوبی تثبیت کند و همزمان آمریکا نیز تلاش می‌کند به صورت یکجانبه و یا از طریق موازنه برون‌سرزمینی مانع تسلط هژمونیک چین بر این منطقه شود.
چین مدعی بزرگترین قلمرو در دریای چین جنوبی است. پکن با استناد به تاریخ می گوید حق مالکیت چین بر این منطقه تاریخی قدمتی ۲۰۰۰ ساله دارد. به گفته چین مجمع الجزایر پاراسل و اسپراتلی بخشی جداناشدنی از کشور چین هستند. این منطقه از استان جنوبی هینان چین تا صدها کیلومتر در جهت جنوب و شرق ادامه دارد.
مالزی و برونئی نیز ادعای مالکیت بخش‌هایی از این منطقه را دارند که ادعا می‌کنند، بر اساس کنوانسیون بین‌المللی حقوق دریایی، در منطقه آزاد تجاری آنها قرار گرفته است. برونئی ادعایی درباره هیچکدام از جزایر مورد مناقشه ندارد ولی مالزی مدعی چند جزیره کوچک از مجمع الجزایر اسپراتلی است.