به گزارش روزپلاس، روابط قدرت‌های جهانی به نظر می‌رسد همچنان ترکیبی از منازعه و همکاری است. رقابت قدرت‌های بزرگ تشدید شده و عرصه سیاسی و اقتصادی درحال دوپاره شدن میان آمریکا و چین است. ژئوپلتیک به صحنه روابط بین‌الملل بازگشته است؛ دولت‌های ملی همچنان موجودیتی قدرتمند محسوب می‌شوند. معمای امنیت پیچیده‌تر شده است و دولت‌ها بیش از گذشته به اصل خودیاری در نظام بین‌الملل توجه دارند.
در پویش‌های امنیتی غرب آسیا، آمریکا همچنان مهم‌ترین بازیگر فرامنطقه‌ای محسوب می‌شود، اما نقش و جایگاه واشنگتن نسبت به دهه ۱۹۹۰ افول داشته است. پرسش اساسی این است که اگر جدا شدن دنیا از نظم تک‌قطبی پس از جنگ سرد و حرکت به سمت نظمی نوین مفروض دانسته شود، پیام‌ها و دلالت‌های این وضعیت برای ایران چیست؟ ایران به عنوان کشوری محصور در منطقه‌ای پرآشوب، باید چگونه سیاست‌ورزی کند؟
یکی از روندهای فعلی که طی سال‌های اخیر پیش رفته است، کاهش مداخله آمریکا در تحولات غرب آسیاست. این مسئله از یک‌سو به دلیل رویکرد خصمانه واشنگتن در قبال تهران و همچنین اتکای بازیگران منطقه‌ای به حمایت آمریکا، برای ایران نوعی فرصت محسوب می‌شود. در سوی مقابل اما به نظر می‌رسد شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید میان اسرائیل با برخی کشورهای عربی در چنین فضایی اتفاق افتاده که طبیعتاً می‌تواند برای تهران چالش‌زا باشد.
اندیشکده راهبردی