به گزارش صفحه «هنر روز» روزپلاس، از نظر کیفیت اجرایی، جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۴ را می‌توان یکی از ضعیف‌ترین دوره‌های سال‌های اخیر دانست؛ به‌ویژه در مقایسه با سال ۱۴۰۱ که در شرایطی نسبتاً مشابه، کیفیت برگزاری و میزان استقبال از جشنواره به‌مراتب بهتر از امسال بود. در دومین سال دبیری منوچهر شاهسواری انتظار می‌رفت شاهد انسجام و بلوغ مدیریتی باشیم، اما خروجی نهایی جشنواره‌ای کم‌رمق و پراشکال بود.
بی‌برنامگی از همان ابتدا مشهود بود؛ حذف ثبت‌نام عمومی خبرنگاران و منتقدان و جایگزینی آن با انتخاب‌های محدود و گزینشی، عملاً بخشی از بدنه رسانه‌ای را کنار گذاشت و از شور اولیه جشنواره کاست.
اختتامیه جشنواره نیز ضعیف برگزار شد و تصویری کم‌فروغ از مراسم پایانی پر‌بیننده‌ترین رویداد ملی و فرهنگی کشور در ایام جشن انقلاب به نمایش گذاشته شد.
بی‌ثباتی در جدول نمایش‌ها، تغییر چندباره عناوین و تأخیرهای زمانی نیز تصویری از ضعف در مدیریت اجرایی ارائه داد.
شاید بتوان جشنواره فجر سال ۱۴۰۱ را نزدیک‌ترین وضعیت به چهل‌وچهارمین دوره دانست که هرچند بی‌اشکال نبود، اما مدیریت آن قابل قبول ارزیابی می‌شد و انتظار می‌رفت با تجربه آن سال، شرایط حتی بهتر مدیریت شود.
نشست‌های خبری تنها بخشی از یک جشنواره‌اند و مدیریت حرفه‌ای ایجاب می‌کند در مواجهه با غیبت برخی عوامل ـ که قابل پیش‌بینی بود ـ برنامه‌های جایگزین طراحی شود؛ امری که کمتر شاهد آن بودیم.
در جمع‌بندی باید گفت چهل‌وچهارمین دوره جشنواره فیلم فجر بیش از هر چیز از ضعف در تدبیر و اجرا آسیب دید و به فرصتی از دست‌رفته تبدیل شد. در یک کلام، جشنواره فجر چهل‌وچهارم حیف شد.