پیام رهبر معظم انقلاب درباره ۱۲ و ۱۳ فروردین حائز چند نکته مهم است:
۱. روز طبعیت یا همان سیزده‌بدر در برخی از سال‌های دور منشائی برای فاصله انداختن میان بخشی از لایه میانی جامعه و بخشی از لایه مذهبی بود. اگرچه این فاصله‌سازی در سال‌های اخیر به شدت کمرنگ شده بود، اما توجه رهبری به این موضوع و پیام دادن درباره آن برای «معناسازی» جدید درباره این «کنشگری جمعی ایرانیان»، مهم است. معانی‌ای که علاوه بر سطح ایجابی (مانند درختکاری و آبادانی ایران) سطح سلبی هم دارد و به دشمنی آمریکا ـ اسرائیل با طبیعت ایران نیز اشاره می‌شود. درواقع این خطابی است به تمام لایه‌های جامعه ایرانی که یک سنت خود را در این روز و در طبیعت جشن می‌گیرند.
۲. این پیام به ما می‌گوید که آینده درخشان ایران را باید مردم و در همین کنشگری‌های عمومی بسازند. این همان نگاهی است که در دو پیام قبلی ایشان هم مورد تاکید بود؛ مردم پایه اصلی معنای کشور هستند. هر آنچه درباره آینده، آبادانی و ثمرسازی قرار است اتفاق بیافتد، یکسره باید با حضور مردم آنهم همه مردم اتفاق بیافتد.
۳. اما مسئله آینده؛ تصویر آینده چه در لحظه پس از پایان جنگ و چه در سال‌های پس از آن، از نواقص این روزهای «روایت‌سازی» ما ایرانیان است. رهبری با توجه به این موضوع و پیوست کردن آن به امری ملموس (درختکاری و سبزی طبیعت) «ساختن آینده درخشان» را اقدامی شایسته و بایسته معرفی می‌کنند. امید به آینده نیازمند تصویری از آن آینده است. برای این تصویرسازی واقع‌بینانه همراه با آرمان‌خواهی معقول، تلاشی بسیار باید داشت.
۴. نسبت دادن امر درختکاری به شجره طیبه و ارتباط دادن آن به دشمنی وحشیانه آمریکایی‌ها یکی از ریزه‌کاری‌های این متن است که طبیعت و آینده را مقابل قاتلان این کشور قرار داده است.
مصطفی غنی‌زاده
دانش‌آموخته دکتری جامعه‌شناسی توسعه