مهدی محمدباقری- آبرو! محمدباقر قالیباف وقتی ماموریت اسلام‌آباد را پذیرفت آبرو یش را کف دستش گرفت و سوار هواپیما شد، مثل هزاران بار قبل که ماموریتی به او واگذار شد، ماموریتی که لزوماً باب میلش نبود، اما یکی از وظایف سرباز همین است؛ آنها دستورات را اجرا می‌کنند.
چه کسی نمی‌دانست حرف خواهد خورد؟
قالیباف که در صف مذاکره نایستاده بود، مرد میدان در میدان بود.
آن عاشقان میکروفن به سرباز کشورشان تهمت علاقه به مذاکره می‌زنند. دشمن می‌گوید ایرانی‌ها کوتاه نمی‌آیند اما برخی باز هم تکرار می‌کنند که ایران کوتاه می‌آید. ترامپ چند بار دیگر بگوید توافق کردیم، دروغش آشکار شود و شما بازهم دروغ‌هایش را باور کنید؟
باید شان کلمات را حفظ کنیم و با کسی حرف بزنیم که گوش شنیدن دارند. مردم مبعوث شده، مردم کف خیابان، مردم شریف ایران، اجازه بدهید با شما صحبت کنم. با شما که خورشید روشن هستید در شب‌های تاریک نبرد؛ شما که گوشی برای شنیدن، چشمی برای دیدن و اراده‌ای برای تفکر دارید.
عاصم منیر که به تهران آمد خیلی بر امضای توافق اصرار داشت، می‌گفت اگر امضا نکنید دوباره نبرد می‌شود. هشدار نبود، خبر می‌داد که آمریکایی‌ها (به خیال خودشان) پر آمده‌اند!
مرد رزمنده با آن چشم‌های آبی، در چشم‌هایش نگاه کرد و گفت من و تو ژنرال هستیم و من شصت و پنج سال از خدا عمر گرفته‌ام، برای پنج سال زندگی بیشتر زیر بار حرف زور نمی‌روم. آن هم وقتی آقای ما شهید شده، رفقایم رفته‌اند و قاتل آنان روبه روی من ایستاده است.
مردم! مردمی که ۱۰۰ شب است خیابان را رها نکرده‌اید، قالیباف ، حاج باقر است.
دستور نبرد است و فعلا این بار در میدانی دیگر. بازگشت به نبردی فراگیر قطعی است، مراقب باشید آنها که منتظرند تیر‌های دشمن شلیک شود و کف و هورا بکشند که «دیدید ما گفته بودیم»، این را به عنوان پیشبینی به شما نفروشند.
این شب‌ها زخم‌های سرباز کشورتان را بشمارید و به آنکه میداندار نبرد تحمیلی دوم و سوم بود قوت قلب دهید. بدانید آنکه داد می‌زند، منطق قوی‌تری ندارد.