اروپا کاسه صبر ایران را لبریز کرد

اگر اروپا می توانست صدای خود را بالا ببرد و گرد و خاکی راه بیندازد این کار را برای منافع خودش می کرد.

کد خبر: ۱۰۸۹۶۲

۰۵ بهمن ۱۳۹۷ / ۱۱:۵۳

به گزارش روزپلاس؛ بعد از جنگ جهانی دوم، آمریکا در قالب طرح مارشال، وابستگی اقتصادی اروپا را به خود نهادینه کرد، سپس در قالب ناتو وابستگی نظامی اروپا را محقق ساخت. در دهه ۱۹۶۰ آمریکا سنگ اندازی زیادی برابر بازار مشترک صورت داد ولی هیچ گاه با واکنش جدی اروپا روبه رو نشد. ژست دوگل هم در عمل چیزی را عوض نکرد. حال توقع دارید به خاطر منافع ایران ریسک کند و برابر آمریکا موضع تندی بگیرد؟ بارها ما در مقالات خود یادآور شدیم که اگر اروپا مجبور شود بین ایران و آمریکا یکی را انتخاب کند، مسلما ایران را انتخاب نخواهد کرد، زیرا اولا پیوندهای تمدنی و فرهنگی بین اروپا و آمریکا آنقدر قوی هست که تردیدی در انتخاب اروپا ایجاد نمی کند.

دوم اینکه پیوندهای تجاری و صنعتی بین دو طرف همراه با وجود شرکت های چندملیتی و از همه مهم تر اصول واقعیت گرایی که سال ها بلکه دهه هاست بر سیاست خارجی اروپایی ها سایه افکنده، اجازه نمی دهد قدمی از رویکرد همیشگی خود فراتر بگذارند. قضیه ای مانند برجام که با حساسیت زیادی از جانب آمریکا روبه روست، اجازه نمی دهد که اروپا از مرزهای سنتی خود فراتر رود.

بانک واسطی که قرار بود اروپایی ها تدارک ببینند تا سود قسمتی از معاملات صورت گرفته از طریق آن به ایران منتقل شود در صورتی می توانست موفق شود که موافقت ضمنی آمریکا را همراه داشته باشد. بدون چنین موافقتی جریمه های سنگین آمریکا در انتظار اروپا می بود. فایده چنین وضعیتی برای ایران این بود که به ظاهر خود را خشنود معرفی کند ولی تحت لوای آن برنامه های دیپلماتیک خود را به پیش برده و خطر رویارویی مستقیم را از بین ببرد. واقعیت این است که اگر قرار بر سناریوهای جدی باشد، مذاکرات باید مستقیم با خود آمریکا صورت بگیرد همان طور که آنها هم درصدد قرارداد جدیدی با ایران هستند.

اما به هر دلیلی فعلا این امر میسر نیست و ایران خواهان گفت وگو و مذاکره با آمریکا نیست. این به معنای ساده لوحی نیست که فکر کنیم قرارداد پیشنهادی آمریکا قراردادی با حسن نیت است، بلکه سخن بر سر این است که اگر مذاکره با اروپا شدنی است، با آمریکا هم می تواند باشد به هرصورت نقطه قوت مواضع اروپا در این است که آمریکا خود را کنار کشید ولی اروپا از آمریکا تبعیت نکرد. شاید هم سناریو این گونه طراحی شده بود که همه درها بسته نباشد و راه مذاکره باز باشد.

ممکن است ژست معاون وزیر خارجه در قطع مذاکره و خروج از جلسه ناشی از همین مسئله باشد که دست اروپایی ها بسته است ولی نگاه ایران به قضایا به گونه ای است که انگار اروپا بازیگری مستقل است و باید نگرانی های ایران را لحاظ کند. چنانچه معذوریت های ایران لحاظ نشود، بهتر آن است که مذاکره ای صورت نگیرد، زیرا هدف مذاکرات رسیدن به میانه راه است. حال بیایید در عالم پندار بینیم چه نتیجه ای به دست می آید. معاون وزیر خارجه که اتاق را ترک کرد بر قهر خود باقی بماند، مجلس هم برجام را در آتش زمستانی بخاری بیندازد. فردا همه روزنامه های دنیا خواهند نوشت که برنامه بعدی ایران چیست؟ و اتفاقات یکی پس از دیگری از راه برسند.

حال اگر سعی کنیم از کنار قضایا عاقلانه بگذریم و اگر کسی روزی به ما ایراد گرفت که فلان حرکت از طرف شما، خلاف عهدنامه و قرارداد است می توانیم بگوییم کدام قرارداد، عهدنامه را که شما پاره کردید، قراردادها را که شما زیر پا گذاشتید، همراه با قیافه های حق به جانب دیگر؛ بهتر نیست؟ هرکس حرف مارا باور نکند اروپایی ها سخن ما را باور خواهند کرد، زیرا آن ها بین دو غول گیر کرده اند و از خدا می خواهند از این معرکه و مهلکه جان به در ببرند

. وقتی در خاورمیانه جنگ درمی گیرد، ۳۰۰ نفر به آمریکا می روند ولی به اروپا ۶۰ هزار نفر می روند. آمریکا همسایه جنگ نیست ولی اروپا هست. اینهاست که انسان را به اروپا خوش بین تر می کند. اساسا هومانیسم و فلسفه انسان دوستی در اروپا جایگاهی دارد که در آمریکا ندارد. درست است که سیاستمدار تصمیم خود بر اساس نظر ژنرال های ارتش می گیرد ولی نویسندگان و روشنفکران هم سهم خود را دارند. توپیدن به اروپا یا قهر کردن با آن فایده ای ندارد. در ضدیت با جنگ آنها صداقت دارند. در مورد اسرائیل آنقدر وابستگی ندارند که آمریکایی ها دارند. سودهای کوچکی که از بازار ایران نصیب اروپاییان می شود قابل ملاحظه است در حالی که برای آمریکا بسیار ناچیز است.