اینهمه گفت ننویس و آخر...نوشتم!

چطور وقتی فلان خانم بازیگر سینما هرروز فیلم های ورزش را با لباس چسبان توی خانه اش ضبط می کند و می گذارد توی صفحه شخصی اش کسی هیچ نمی گوید..

کد خبر: ۱۳۶۶۴۹

۲۶ مهر ۱۳۹۸ / ۰۳:۳۰

به گزارش روزپلاس، کیوان امجدیان فعال رسانه ای طی یادداشتی در کانال تلگرامی خود نوشت:

یکی از رفقا می گفت این همه اتفاق در حوزه فرهنگ و هنر می‌افتد چرا دیگر چیزی نمی نویسی؟

نمی نویسم... چون دیگر انگیزه اش نیست .چون می‌دانم که دارم فکر و کاغذ و جوهر هدر می دهم (من هنوز با خودنویس مینویسم) نمینویسم چون هر طرف را که نگاه می کنی میبینی فقط وسط یک بازی بی نمکی که داری بیخود و بیجهت  برای برد و باخت یکی دیگر جر میزنی ..

اصلا چطور است که یکباره روی موضوعی تمرکز میشود و بقیه موارد رها میشوند؟ چطور وقتی فلان خانم بازیگر سینما هرروز فیلم های ورزشش را  با لباس چسبان توی خانه اش ضبط می کند و می گذارد توی صفحه شخصی اش کسی هیچ نمی گوید..

وقتی فلان سینماگر در خارج از کشور فیلم می سازد و توی فیلمش صحنه صریح جنسی وجود دارد کسی ککش نمی گزد و دهها مورد دیگر...

آنوقت چطور است که وقتی یک بازیگر درجه دو و سه در یک مراسم افتتاح اکران خصوصی یا هر چیز دیگر لباسهایی می پوشد که مورد تایید عرف و شرع نیست  یکباره همه تمرکز می‌کنند و انتقاد  و اعتراض و...

قرار است ماجرایی پس آن اتفاق بیفتد؟یا فلان شخص یا شرکت حواسش را جمع کند؟ یا...

این اعتراض و انتقاد نه این که چیز بدی باشد.. اتفاقاً خوب است که قانون رعایت شود اما انتقاد در این شرایط کمی عجیب است؟

در شرایطی که چندنفر با پول های مشکوک و ثروت افسانه ای شان که معلوم نیست از کجا به دست آمده فیلم می سازند که هیچ..تشویق هم میشوند و حضرات بین المللی سینمای ما این فیلم ساختن را مبارک هم میدانند.

و تازه فقط به فیلم ساختن ختم نمیشود... حالا همان حضرات حتی بعضی جشنواره‌های مهم فرهنگی را هم خط دهی می کنند و  اخیراً هم شنیده‌ام که یکی از آنها با بعضی افراد مهم و تاثیرگذار شریک شده و دیگر حاشیه امن هم برای خودش ساخته و...

وقتی کل سینما دست  ده پانزده نفری است که سالهاست سینما را می چرخانند و مدام از این دست به آن دست می کنند ..

وقتی اصلا فرهنگ و هنر برای دولت اهمیتی ندارد و رها شده است به حال خودش..

وقتی از این طرف اگر بخواهی فیلم بسازی تعداد بازیگر ها کم است و از آن طرف هیچ جوانی نمی‌تواند وارد حصار و محدوده بازیگری و سوپراستار شدن شود و هیچ مدیریتی برای حل این مشکل وجود ندارد.

وقتی همچنان در به روی این پاشنه می‌چرخد تا گلزارها سرسبز بمانند.. وقتی اهالی سینما تقسیم شده‌اند به دو دسته بسیار متمول  و فقیر و کم درآمد که برای یومیه شان هم محتاجند.

وقتی از آن طرف هیچ تلاش و قصدی برای اصلاح این وضعیت وجود ندارد ..

وقتی خانه سینما آنقدر پوستش کلفت شده که با وجود همه فریاد ها حتی به جواب دادن هم نیاز پیدا نمی کند.

وقتی بعد از کلی داد و بیداد و انتقاد مردم و رسانه‌ها که چرا همین اندک بودجه و پول فرهنگ و هنر را هم به واسطه جشنواره‌های بی‌خاصیت هدر می‌دهید تازه می آیند و دبیرش را عوض می کنند. و حتی در تعویض دبیر هم مراقبند که سیستم پوتین_ مدودوف را رعایت کنند.

وقتی چند سوپراستار مرتبط با مافیا آنقدر وضعشان خوب است که در اروپا زندگی می‌کنند و   فقط برای کار و پول درآوردن به ایران می‌آیند والباقی جوانان تحصیل‌کرده، بیکارند و خیلی که زرنگ باشند با پول تو جیبی دو تا تئاتر کار می‌کنند..

وقتی عالیجنابان مافیا که از کنار اهالی سینما و له شدن بسیاری از سینماگران به ثروت‌های افسانه‌ای رسیده اند نه تنها مواخذه نمیشوند که مرجعیت هم  پیدا کرده و حتی به مرجعیت هم بسنده نکرده اند و دستور هم میدهند..پدرخوانده هایی که مدام فریاد می زنند که مثلاً قیمت بلیت را بالا یا پایین ببرید. و...

این وسط دیگر جای چه نقدی هست؟

وقتی اوضاع طوری شده است که حتی ترانسفر گروه‌های تئاتری و سینمایی هم انحصاری و رانتی شده و اگر بخواهید بروید کانادا باید فلان شخص متنفذ را ببینید، بخواهید بروید فرانسه باید بهمان خانم را ببینید و...

وقتی در پارتی های هنرمندان وابسته به مافیا و سفارت ها انواع و اقسام اتفاق های عجیب می‌افتد و کسی هم اهمیتی نمی‌دهد.

وقتی اوضاع به این شکل غریب شده است از چه می شود نوشت؟

می خواهی چه بنویسی؟

اصلاً دستت می رود به نوشتن؟

بنویسی که تهش استعداد و نبوغ بعضیها شکوفه  بزند و ماحصلش بشود لباس های فرم و متحد الشکل برای بازیگران؟

تازه اصلا به فرض هم که نوشتی..اصلاحی که در کار نیست هیچ..تازه بعد از سالها کار کردن باید منتظر عقوبت نوشته هایت باشی و بنشینی گوشه خانه و هیچ‌کس سراغی از تو نگیرد که با این اوضاع خراب، زندگی ات؟  یومیه ات؟

اصلا دیگر شک ندارم که اگر بنویسی مغضوب می‌شوی.با دست خودت هم حالت را خراب میکنی و هم آینده ات را .

چه کار داری به این کارها؟ به به و چه چه ات را بگو ..کار بگیر از فلان جشنواره و اداره و..

تعریف و تمجیدت را بکن و دست آخر پولت را بگذار توی جیبت و خستگیت را هم توی هلند در بیاور.خودت را خسته نکن.مغزت خسته،قلبت بیمار و جیبت همیشه خالی خواهد بود. ننویس.

مشرق