اختصاصی روزپلاس/

روایت همرزم شهیدسرلشکر خلبان بیرجند بیک محمدی از آخرین ماموریت و لحظه شهادت ایشان

متاسفانه آخرین پروازی که در هواپیمای تک کابین در روزهای پایانی جنگ در بال آن استاد شهیدم داشتم منجر به شهادت آن قهرمان نبردهای هوایی گردید. خدا می داند که لحظه به لحظه پرواز هیچ گاه از یاد و خاطرم نرفته و نمی رود.

کد خبر: ۱۹۰۵۰۹

۱۰ اسفند ۱۳۹۹ / ۱۰:۳۴

بقایای پیکر مطهر شهید والامقام امیرسرلشکر بیرجند بیک محمدی از خلبانان دوران هشت سال دفاع مقدس پس از 32 سال در خاک عراق و در عمق 4 متری زمین همراه با قطعات جنگنده اف 5 کشف شد.

بر همین اساس خبرنگار روزپلاس گفتگویی با همرزم شهید بیک محمدی به مناسبت بازگشت پیکر مطهر این شهید والامقام بعد از 32 سال به خاک مقدس مهین اسلامی انجام داده که توجه شما را به این گفتگو جلب می نماییم:

سرتیب دوم خلبان بازنشسته دکتر پرویز رضایی متولد 1335 شهرستان خرم آباد به تاریخ 1354 در نیروی هوایی استخدام و در همان سال به کشور آمریکا اعزام و در سال 1356 فارغ التحصیل دانشکده خلبانی گردیده و سپس به پایگاه چهارم شکاری وحدتی دزفول منتقل گردید و مدت 25 سال در آن پایگاه انجام وظیفه نمود. قریب به 3000 ساعت با هواپیمای شکاری اف 5 پرواز نموده و سمت های فرماندهی گردان های شکاری و معاونت عملیات پایگاه را به تدریج داشت. پس از طی دوره عالی استراتژیک در کشور پاکستان، در سمت معاونت آموزش و پژوهش فرمانده کل آجا و سپس معاونت ایمنی و سوانح اداره بازرسی انجام وظیفه نموده و در سال 1385 به افتخار بازنشستگی نائل شد.

در ادامه گفت و گو با امیر سرتیپ رضایی نحوه آشنایی با شهید بیرجند بیک محمدی و جزییاتی از آخرین ماموریت و لحظه شهادت ایشان را میخوانید:

با درود بیکران به ارواح پاک شهدا و با سلام و احترام محضر جانبازان عزیز، آزادگان سرفراز و ایثارگران دلاور هشت سال دفاع مقدس این افتخار آشنایی و دوستی با شهید بیک محمدی در اواخر سال 1362 برایم به وقوع پیوست، زمانی که با تنی چند از خلبانان غیور اف 5 حسب نقل و انتقالات سالیانه منتقل پایگاه دزفول گردیدند. آن موقع ایشان با درجه سرگردی معلم خلبان آموزش رزمی و خلبان آزمایشی اف 5 و سمت ایشان ابتدا جانشین فرمانده گردان و سپس فرمانده گردان 42 شکاری تاکتیکی ما در پایگاه هوایی دزفول بودند.

شهید بیک محمدی در پروازهای آموزشی رزمی جمع شرکت فعال داشت و هر آنچه در چنته داشت به خلبانان جوان تر یاد می داد، در پروازهای عملیاتی خود پیش قدم و جلودار بود، در عین حال که از روحیه شاداب و صمیمی برخوردار بود و بدون هیج اغماضی خطاها را اعلام و تمامی حالات پروازی را تشریح و کنترل نموده و بازخور اشکالات را به طور صحیح اعمال می نمود.

اولین باری که افتخار انجام ماموریت برون مرزی در بال ایشان را داشتم سال 1362 بود که با هواپیمای تک کابین (اف 5 ئی) به عنوان شماره 2 دسته پروازی جهت بمباران کارخانه صنعتی شهر کوت در عراق برنامه شدیم. به یاد دارم به قدری با حوصله و دقیق و کامل پرواز را بیریف کرد که جای هیچ نکته مبهمی در ماموریت باقی نماند و من هم بهترین پروازم را انجام دادم بعد از انجام ماموریت و دی بیریف از نحوه پروازم بسیار خشنود بود.

همچنین در طول جنگ تحمیلی جمعا این جانب افتخار انجام پنج ماموریت برون مرزی در رکاب ایشان را داشته ام.

در مورخه 1367/3/6 ماموریت بمباران توپخانه دشمن در شرق بصره به ما محول شد.

ایشان که سمت طراح عملیات جنگی قرارگاه را به عهده داشت به صورت داوطلبانه این ماموریت خطیر را خودشان به عهده گرفتند. دسته 2 فروندی پرواز ما پس از انجام بیریف پروازی در ساعت 17:50 دقیقه تیک آف کردیم و پس از طی مسیرهای از پیش تعیین شده به سمت 265 درجه یعنی ضلع آخر حمله گردش نموده  و با ارتفاع بسیار پایین در منطقه کربلای 5 که سراسر منطقه آب فرا گرفته بود به سمت کانال ماهی بصره پرواز نمودیم.

در این حالت که من در سمت چپ ایشان پرواز میکردم شاهد تیراندازی های بسیار زیاد پدافند هوایی دشمن از سمت راست دسته پروازی شدم، که به هدف رسیدیم و عمل بمباران را انجام و اقدام به گردش به سمت راست جهت مراجعت به وطن نمودیم.

از ابتدای گردش با توجه به اینکه من به عنوان شماره 2 دسته پروازی در سمت چپ و به فاصله حدود 200 پایی لیدر قرار داشتم پس از خاتمه گردش متوجه حضور ایشان نشدم، تنهایی عجیبی سراسر وجودم را فراگرفته بود. با مانور جینک اوت خود را از لابه لای دسته های فراوان گلوله های پدافند رهانیدم. هواپیمایم فاقد دستگاه ناوبری (INS) بود و به هر زحمتی بود خود را به پایگاه رساندم.

از طریق رادار به پایگاه اطلاع داده که یک فروند موفق به برگشت از ماموریت گردیده است در عین حال برادران مستقر در برج های دیده بانی جبهه نیز اطلاع داده بودند که دو فروند هواپیمای خودی توپخانه دشمن را بمباران نمودند که منجر به خاموش شدن آتش تهیه آنان گردیده لیکن متاسفانه یکی از هواپیماها هنگام بازگشت مورد هدف قرار گرفته و به داخل آب سقوط می نماید.

نتیجه اینکه احتمالا گلوله های ضد هوایی به کابین خلبان اصابت نموده بود زیرا مبادرت به استفاده از صندلی و چتر نجات برای بیرون آمدن از هواپیما ننموده بودند و چون محل سانحه در داخل خاک عراق بوده امکان دسترسی به محل سانحه از سوی نیروهای خودی وجود نداشت.

لیکن با تلاش های بین المللی انجام شده از سوی عزیزان گروه تفحس شهدا و با استفاده از ابزارهای مخصوص موفق به کشف محل دقیق سانحه و یافتن پیکر مقدس آن شهید والامقام در این ایام فرخنده گردیده اند.