اما و اگرها در همسان سازی حقوق بازنشستگان

همسان سازی حقوق بازنشستگان در سال گذشته نقل محافل سیاسیون بود و چشم بازنشستگان به تصمیم گیری مجلس و دولت.

کد خبر: ۱۹۱۷۴۴

۲۱ اسفند ۱۳۹۹ / ۱۱:۴۲

به گزارش روزپلاس؛ همسان سازی حقوق بازنشستگان در سال جاری به تصویب مجلس رسید اما مشخص نیست که در این یک هفته باقی مانده می توان این مصوبه را به اجرا برسانند.

یک فعال کارگری در شهرستان ری می‌گوید: اگر دستمزدها به صورت واقعی افزایش یابد، کیفیت زندگی کارگران بالا می‌رود و به افزایش انگیزه نیروی انسانی منجر می شود.

داود عسگری، قائم مقام خانه کارگر تشکیلات شهرستان ری اظهار داشت: سبد هزینه زندگی کارگران در یک خانوار ۴نفره ۸ تا ۹ میلیون برآورد می‌شود و انتظار می‌رود دستمزد دریافتی؛ این هزینه را پوشش دهد؛ آیا واقعا چنین اتفاقی می‌افتد؟

این فعال کارگری با انتقاد از تاخیر در تشکیل جلسات شورای عالی کار راجع به تعیین دستمزد کارگران؛ افزود: هر سال همه جلسات مزدی به روز‌های پایان سال موکول می‌شود در نهایت حداقل مزد به گونه‌ای تعیین می‌شود که مصداق ضرب المثل «به مرگ می‌گیرند به تب رضایت دهیم» می‌شود و کارگران باید یکسال تمام با همین وضعیت هزینه‌های کمرشکن را متحمل شوند.

داود عسکری، با بیان اینکه مشکل کارگران در سالهای اخیر در بحث مزد؛ عدم تطابق آن با میزان تورم اعلامی ازسوی مراجع ذیصلاح است، گفت: سالهای گذشته که در طول سال قیمت کالاها و خدمات یکبار افزایش می‌یافت؛ زندگی کارگران لنگ می‌زد و حالا وای به حال این جماعت زحمتکش و بی‌پناه که شب می‌خوابند و صبح باید همان کالاها را چند برابر قیمت تهیه کنند.

این پیشکسوت جامعه کارگری به بحث همسان‌سازی حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی و مصوبه مجلس در باب اختصاص ۹۰ هزار میلیارد تومان به موضوع همسان‌سازی اشاره کرد و گفت: سازمان تامین اجتماعی مبالغ هنگفتی از دولت طلب دارد و این وجوه در قالب دیون دولت تصویب می‌گردد با این حال انتظار داریم بحث ترمیم حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی در سال جاری محقق گردد.

وی با بیان این مطلب که براساس شنیده‌ها میزان افزایش مزد کارگران در سال آینده ۲۵ درصد پیشنهاد گردیده، گفت: آنچه در شورای عالی کار مطرح است با آنچه درجامعه شاهدیم، تفاوت بسیار است.

قائم‌مقام خانه کارگر تشکیلات شهرستان ری با گلایه از رواج مشاغل خدماتی و واسطه‌گری و امتناع جوانان از کارهای تولیدی گفت: جویندگان کار به دلیل افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی ترجیح می‌دهند به کارهای واسطه‌ای و کاذب روی بیاورند و قید کار در مراکز تولیدی و صنعتی را زده‌اند و عادت به پشت میز نشینی پیدا کرده‌اند.