روزپلاس بررسی می کند/

مجلس پله‌ی ساختمان بهشت نیست/ چند نماینده مجلس در میان گزینه‌های شهرداری تهران

چند نماینده از مجلس یازدهم هستند که نسبت به ریاست بر شهر تهران بی تمایل نبوده و در هیاهوی تغییر دولت و شورای شهر به میدان آمدند.

کد خبر: ۲۰۷۳۸۷

۲۹ تير ۱۴۰۰ / ۰۸:۰۳

به گزارش روزپلاس، اهمیت حفظ ارزش های انقلاب میان مسئولین به حدی است که مقام معظم رهبری بارها بر آن تاکیدات قابل تاملی داشتند.«ما مسئولان کشور نباید دچار خودمحوری شویم، دچار تکبر شویم، دچار خودشگفتی شویم، وگرنه تودهنی خواهیم خورد. دنیا اینجور است، سنت الهی این است. در پی کسب محبوبیت نباشیم، دنبال تمتعات دنیوی نباشیم، دنبال پرداختن به اشرافی‌گری و تجملات نباشیم. ما مسئولین، خودمان را حفظ کنیم. اگر ما دچار اشتباه شویم، مصداق همان آیه‌ی شریفه خواهیم شد که: «و احلّوا قومهم دار البوار. جهنّم یصلونها و بئس القرار».

این روزها تیتر تهران، کاندیدای شهرداری است. شورایی که قرار بود با به روی کار آمدن افراد جدید جان دوباره بگیرد تا با عملکرد و توانایی‌های خود دیدگاه مردم را نسبت به شورا و شهرداری گذشته تغییر دهد از همین ابتدا با برخی از گزینه ها برای شهردار شدن کام برخی از رای دهنگان را تلخ کرده است!

چند روز قبل سخنگوی منتخبین شورای ششم لیست ۱۲ نفری که به مرحله نهایی گزینش به عنوان شهرداری تهران رسیده اند را اعلام کرد،  اسماعیل احمدی مقدم، معصومه آباد، جمال آبرومند، مهرداد بذرپاش، محسن پیرهادی، مازیار حسینی، هابیل درویشی، علیرضا زاکانی، عباس علی آبادی، علی نیکزاد، رستم قاسمی و سید صولت مرتضوی است.

چند نماینده از مجلس یازدهم در این لیست دیده میشوند که در هیاهوی تغییر دولت و شورای شهر به میدان آمدند. در ابتدا لیستی از گزینه های احتمالی شهرداری تهران منتشر شد که برخی از گزینه های اصلی انصراف خود از حضور در لیست را اعلام کردند، اما تغییر مواضع برخی رجال سیاسی این گمانه را در ذهن بوجود آورد که در پشت پرده این انتصابات  چه مسائل و منافعی می تواند نهفته باشد که اینچنین سودای نمایندگی را آن هم در زمانی کوتاه می پرانند تا به ریاست بر شهر تهران برسند! غافل از آنکه اگر هدف خدمت به مردم است و نه سوداگری قدرت پس چرا این نمایندگان در همان منصب خود که زبان گویای ملت در مجلس هستند به خدمت گذاری نمی پردازند؟

تاملی درخصوص سوابق گذشته، میزان محبوبیت و جایگاه برخی مسئولین نشان می دهد که کسانیکه در حوزه های کاری خود از این شاخه به آن شاخه می پرند از اقبال عمومی خوبی هم برخوردار نبوده و کارنامه چندانی از خود بجای نگذاشته اند. البته که شهرداری تهران همیشه از اهمیت سیاسی ویژه ای برخوردار بود. این اهمیت زمانی بیشتر احساس می شود که شهردار با اختیار رییس جمهور می تواند در جلسات هیات دولت شرکت کند.

باتوجه به اینکه در سالهای اخیر شهر با بودجه‌های چندهزار میلیاردی اداره می شود و شهرداران سابق از بهشت به جایگاه بالاتری ارتقا پیدا کردند به نظر می رسد سپردن شهر به کسانیکه در مقام نمایندگی نیز خدمات قابل توجهی نداشتند چندان به صلاح نباشد.