چگونه یک جنگ را آنلاین تماشا کنیم؟

بیایید در مورد چگونگی آگاه ماندن از آنچه در جنگ می گذرد صحبت کنیم و در عین حال در نظر داشته باشیم که انجام این کار ممکن است بر سلامت روان ما تأثیر بگذارد.

کد خبر: ۲۴۲۵۱۷

۱۶ اسفند ۱۴۰۰ / ۰۸:۲۷

روزپلاس: آگاه ماندن و در عین حال اجتناب از اخبار جعلی و مرور غیر مفید. در عصر اینترنت، می‌توانیم شاهد وقوع یک جنگ در زمان واقعی در آن سوی جهان باشیم، اما وقتی رویدادهایی مانند حمله روسیه به اوکراین را در رسانه‌های اجتماعی بدون فیلتر اخبار تلویزیون رصد می‌کنیم، خود را در معرض دو خطر قرار می‌دهیم:

1) مشاهده تبلیغات و "اخبار جعلی" که برای دستکاری احساسات ما طراحی شده است و

2) آسیب رساندن به خود با مشاهده واقعیت زندگی وحشتناک جنگ از جمله غیرنظامیان و کودکانی که جلوی چشمان ما می میرند.

در این مطلب، در مورد اینکه چگونه می‌توانیم از هر دو دوری کنیم و در عین حال از یک رویداد مهم جهانی مطلع باشیم، بحث خواهم کرد.

اطلاعات نادرست و اخبار جعلی

از زمان شروع حمله روسیه به اوکراین، ویدئوهایی در اینترنت منتشر می شود که ادعا می کند صحنه هایی از جنگ را نشان می دهد. اما در حالی که برخی از آنها معتبر هستند، ولی بسیاری از ویدیوها آنطور که ادعا می کنند نیستند،و با فیلم هایی با تهاجم فعلی اوکراین متغایر اند.

چگونه می توانیم تفاوت را تشخیص دهیم؟ بهتر است در مورد "تثلیث مقدس کشف حقیقت" صحبت کنیم که از سه ستون تشکیل شده است: فروتنی فکری، انعطاف پذیری شناختی، و تفکر تحلیلی.

فروتنی فکری به معنای اعتراف به این است که همیشه می توانیم اشتباه کنیم و همه باورهای ما باید به عنوان قضاوت های احتمالی در نظر گرفته شوند، نه مطلق.

انعطاف پذیری شناختی به این معناست که بتوانید دیدگاه های دیگر را در نظر بگیرید و اگر لزوماً دیدگاه های متفاوت را باور نکنید، حداقل بتوانید درک کنید که از کجا می آیند.

تفکر تحلیلی بیشترین ارتباط را با تشخیص اطلاعات نادرست دارد - بیشتر به کاهش سرعت و شک و تردید قبل از پذیرش اطلاعاتی است که نمایانگر آن چیزی است که می خواهیم باور کنیم.

به لطف سوگیری تایید و استدلال انگیزه‌ای، ما در باور نکردن چیزهایی که نمی‌خواهیم باور کنیم بسیار خوب هستیم - تفکر تحلیلی به این معنی است که در نظر داشته باشیم که باید به همان اندازه نسبت به آنچه می‌خواهیم باور کنیم شک داشته باشیم و این امر وجود ما را تایید می‌کند. ما می‌توانیم تفکر تحلیلی را با کاهش سرعت، محتاط بودن نسبت به همه چیزهایی که می‌بینیم، و قبل از کلیک کردن، اشتراک‌گذاری یا بازتوییت کردن، تأیید کنیم.

در حالی که برخی از تکنیک‌های خاص وجود دارد که همه ما می‌توانیم از آنها برای شناسایی بهتر اطلاعات نادرست استفاده کنیم، اما به انواع «پزشکی قانونی بصری» که منابع خبری معتبر برای تشخیص فیلم‌های ویدیویی واقعی از فیلم‌های دارای برچسب اشتباه یا دقیق استفاده می‌کنند، دسترسی نداریم. بنابراین، قبل از اینکه فرض کنیم آنچه می بینیم واقعی است، باید آنچه را که در برابر منابع معتبری که به درستی اطلاعات را بررسی می کنند بررسی کنیم و "قبل از اینکه به اشتراک بگذاریم فکر کنیم".

در چشم‌انداز رسانه‌ای بزرگ‌تر، بیشترین مداخله مبتنی بر شواهد برای مبارزه با «اخبار جعلی»، «تلقیح» یا «قبل از مخفی کردن» است که اطلاعات نادرست را به شدت شکست می‌دهد. به عبارت دیگر، برخلاف بیهودگی تلاش برای قطع اطلاعات نادرست از منبع آن، زمانی بیشترین سود را می‌بریم که منابع رسانه‌ای قبل از اینکه با «اخبار جعلی» مواجه شویم، درباره اطلاعات نادرستی که از قبل وجود دارد به ما هشدار ‌دهند.

تروما و رستاخیز

اکنون بیایید در مورد چگونگی آگاه ماندن از آنچه در جنگ می گذرد صحبت کنیم و در عین حال در نظر داشته باشیم که انجام این کار ممکن است بر سلامت روان ما تأثیر بگذارد.

هر کس از نظر اینکه چه چیزی را می تواند تحمل کند، نقطه تنظیم متفاوتی دارد، که تا حد زیادی توسط تجربیات گذشته از جمله مواجهه قبلی با تروما تعیین می شود، بنابراین هیچ مدل یکسانی برای همه وجود ندارد که چه چیزی یا چقدر باید انجام دهیم. با این حال، برای بسیاری از ما، بین خواندن در مورد کشته شدن افراد یا شنیدن صحبت های یک مجری اخبار در مورد آن، مانند قبل از اینترنت، و اکنون قادر به تماشای یک ویدیو یا پخش جریانی زنده در رسانه های اجتماعی که نشان می دهد آن واقعه درست اتفاق می افتد، تفاوت محسوسی وجود دارد. بنابراین، ما باید کمی مراقبت از خود داشته باشیم و درک کنیم که جستجوی اطلاعات نادرست آنلاین می‌تواند کمی شبیه قدم زدن در یک میدان مین باشد.

نکته حیرت انگیز این است که وقتی در مورد چیزهایی مانند جنگ صحبت می کنیم - در مورد چیزهایی که تروریست ها سر گروگان ها را می برند یا پلیس، سیاه پوستان را می کشد - قرار نگرفتن خود در معرض وحشت ممکن است محافظت از خود باشد، اما می تواند نوعی انکار یا اجتناب باشد. که می تواند در درازمدت اضطراب را افزایش دهد در حالی که هیچ کاری برای کمک به قربانیان خشونت انجام نمی دهد. بنابراین می توان این بحث را مطرح کرد که ما باید خود را در معرض چنین چیزهایی قرار دهیم زیرا اگر به خود اجازه ندهیم احساس وحشت یا خشم کنیم، کاری برای مبارزه با بی عدالتی در جهان انجام نخواهیم داد.

بنابراین، درست مانند قرار دادن ماسک اکسیژن در مواقع اضطراری هواپیما، قبل از اینکه بخواهیم به افراد دیگر کمک کنیم، باید مطمئن شویم که حال خودمان خوب است و در امنیت هستیم تا بتوانیم کمک کنیم. در حالی که نمی‌توان انکار کرد که اجتناب می‌تواند در کوتاه‌مدت محافظت‌کننده باشد، کنش‌گرایی اغلب راه بهتری برای کمک به ما برای احساس کنترل است تا اینکه بارها و بارها خود را در معرض آسیب قرار دهیم. بنابراین، هر یک از ما می‌توانیم برای یافتن تعادل مناسب تلاش کنیم که به مااین امکان را می‌دهد که اطلاعات کافی را دریافت کنیم تا بخواهیم به دیگران کمک کنیم، بدون اینکه زیاده روی کنیم تا جایی که احساس پوچ‌گرایی یا ناامیدی کنیم.