تعاریف در حال تکامل اعتیاد

اختلال بازی و پیامدهای درمان آن

سازمان جهانی بهداشت (WHO) اختلال بازی را به عنوان یک وضعیت در یازدهمین ویرایش طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-11) تعریف کرده است.

کد خبر: ۲۴۴۹۹۰

۰۶ فروردين ۱۴۰۱ / ۱۹:۵۵

به گزارش روزپلاس، طبق ICD-11، اختلال بازی به کاهش کنترل بر بازی اشاره دارد که بر زندگی فرد تأثیر منفی می‌گذارد و برای حداقل یک سال مشهود است.

در ICD-11، اختلال بازی به عنوان اختلال در کنترل بازی با اثرات نامطلوب بر عملکرد روزانه تعریف شده است، همانطور که برای حداقل 12 ماه مشهود است.

بر اساس آخرین ویرایش راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-V)، که در ایالات متحده استفاده می شود، اعتیاد به بازی های اینترنتی نزدیک ترین معادل به وضعیت ICD-11 است.

هزینه ها و مزایای "اعتیاد"

روانشناس بالینی دارای مجوز و یکی از بنیانگذاران و مدیر مرکز درمان شناختی رفتاری و ذهن آگاهی، دکتر سوراجی وگیج، خاطرنشان می کند که تعریف رفتارهای افراطی به عنوان "اعتیاد" هزینه ها و مزایایی دارد.

وگیج توضیح می‌دهد: «برخی از مزایا شامل اذعان به اینکه یک رفتار می‌تواند طاقت‌فرسا شود یا کنترل آن دشوار باشد، که می‌تواند آن را کمتر قابل سرزنش کند و باعث درک و شفقت در دیگران شود، میباشد».

به گفته وگیج، چارچوب اعتیاد می تواند به درک رفتار کمک کند. او می‌گوید: «ما گاهی اوقات کارهایی را انجام می‌دهیم که در کوتاه‌مدت تقویت‌کننده هستند، اما بیش از حد مضر هستند،چرا که تقویت کنندگانی فوری هستند و تغییر آنها بیش از حد دشوار است.

مسئولیت پذیری زمان می تواند مفید باشد

دکتر پرت توضیح می‌دهد: «دستگاه‌های ارتباطی و رایانه های ما فوق‌العاده هستند، زیرا به ما کمک می‌کنند تا کارهایی را که باید انجام دهیم، انجام دهیم، اما همچنین منبع سرگرمی هستند، و وقتی مشغول قسمتی از این دستگاه میشوید بعد از مدتی میبینید که شماهم سرگرم آن شده اید و مشغول بازی هستید.و وقتی میبینید ساعت ها گذشته و مشغول بازی هستید و نمیتوانید بلند شوید، اولین قدم این است که بدانید این یک مشکل است و زمینه یک بیماری جدی نه صرفا از دست دادن زمان.

برای برخی از افرادی که از اضطراب یا ناراحتی عاطفی رنج می برند، بازی می تواند درمانی و تسکین دهنده باشد. دکتر پرات تاکید می‌کند که این می‌تواند یک رویکرد باند چسب برای مقابله با ناراحتی‌هایی باشد که باید با آنها روبرو شد.

دکتر پرات توضیح می‌دهد: "بیشتر افرادی که می‌شناسم بازی‌های زیادی می‌کنند، می‌خواهند این کار را متوقف کنند. بیشتر مردم تشخیص می‌دهند که این یک مشکل است. بسیاری از کسانی که از اعتیاد به بازی رنج می‌برند، بازی را برای فرزندان خود ارائه نمی‌کنند."

فاصله گرفتن از بازی

روان‌درمانگر، مت گلویاک، دکترای LCPC، می‌گوید: «اگرچه شرایطی مانند اعتیاد به بازی‌های ویدیویی، وضعیتی است که ممکن است به آسانی با مجموعه‌ای از علائم شناسایی شود، اما هر مراجعه‌کننده این وضعیت را متفاوت تجربه می‌کند.»

Glowiak توضیح می دهد: "همانطور که بیماران تجربه زندگی خود را به اشتراک می گذارند، من علاقه مند هستم که بدانم آنها چگونه مشکل را درک می کنند، تا چه اندازه آن را تجربه می کنند، تمایل آنها به تغییر، تلاش های گذشته برای متوقف کردن (در صورت وجود) و آنچه که آنها مایل به انجام آن هستند. برای کار کردن از طریق آن."

با توجه به اینکه پرهیز از بازی موثرترین راه برای درمان اعتیاد است،او می‌گوید: «من و بیمار راه‌هایی را در نظر می‌گیریم که ممکن است فرد از بازی فاصله بگیرد.

Glowiak خاطرنشان می‌کند، "این ممکن است شامل محدود کردن زمان در دستگاه‌های مختلف یا حذف کامل آنها، حذف برنامه‌نویسی از دستگاه‌ها، مسدود کردن برخی وب‌سایت‌ها و سایر ارتباطات و یافتن فعالیت‌هایی باشد که نه تنها زمان می‌برد، بلکه هدف معنی‌داری را دنبال می‌کنند."

گلویاک در حالی که بازی را به حداقل می‌رساند،توضیح می دهد که با کسب موفقیت، انگیزه بازی کاهش می یابد. او می‌گوید: «برای کسانی که کاملاً در برابر توقف کامل بازی مقاوم هستند، رویکردهای کاهش آسیب ممکن است اجرا شود.

صرف نظر از مطالعاتی که به طور مداوم انجام می‌شود - شواهد قانع‌کننده‌تری نشان می‌دهد که اعتیاد به بازی‌های ویدیویی، در واقع، یک مشکل بالینی است."

برای پروتکل‌های تشخیصی و درمانی خاص‌تر، Glowiak خاطرنشان می‌کند که تشخیص رسمی این بیماری راه طولانی را طی خواهد کرد. او می‌گوید: «درمان همچنین فراتر از خود بازی‌های ویدیویی است، اما به سمت مشکلات ریشه‌دار عمیق‌تری می‌رود که خود را از طریق بازی‌های مشکل‌ساز نشان داده‌اند.

فناوری هزینه دارد

راشمی پارمار، روان‌پزشک سلامت ذهن، می‌گوید: «همه ما دائماً در معرض انواع وسایل الکترونیکی در دنیای دیجیتال امروزی هستیم.»

دکتر پارمار توضیح می‌دهد: «تکنولوژی در تمام زمینه‌های زندگی افراد، چه به دلایل سرگرمی، تحصیلی یا کاری، پایگاهی مستحکم پیدا کرده است.

به گفته دکتر پارمار، به رسمیت شناختن اعتیاد به بازی های ویدیویی به عنوان یک اختلال توسط WHO، بحث بسیار بحث برانگیزی را در میان کارشناسان حل می کند. او می گوید: «این کار را برای متخصصان مراقبت های بهداشتی آسان تر می کند تا معیارهای استاندارد شده را برای شناسایی بیمارانی که نیاز به مداخله بیشتر دارند، به کار گیرند.

با افزایش آگاهی، وضوح علائم و معیارهای تشخیصی اعتیاد به بازی‌های ویدیویی، دکتر پارمار خاطرنشان می‌کند که پروتکل‌های درمانی برای رسیدگی مناسب‌تر به این چالش در طول زمان تکامل یافته‌اند.

دکتر پارمار درمان شناختی رفتاری (CBT) را توصیه می‌کند، که شامل بازسازی افکار وسواسی است، زیرا ممکن است بیمار دارای اختلالات خلقی و اضطرابی باشد که می‌تواند همزمان با CBT درمان شود.

به گفته دکتر پارمار، گروه درمانی نیز ممکن است برای یافتن انگیزه و حمایت مفید باشد. او می‌گوید: «برخورد با افراد دیگر با تغییرات مشابه، گذراندن مراحل بهبودی را آسان‌تر می‌کند و ممکن است آنها را با استراتژی‌های منحصربه‌فرد و خلاقانه‌ای آشنا کند که برای دیگران مفید است.

او می‌گوید: «هنگام دسترسی به دستگاه‌های الکترونیکی، محدودیت‌های زمانی خاصی تعیین کنید و از استفاده خارج از ساعات کاری یا مدرسه خودداری کنید.

وقتی دلیل یک رفتار را کشف می‌کنیم، می‌توانیم برنامه‌ای را هماهنگ کنیم تا به آن‌ها در یافتن تعادل بهتر در زندگی‌شان کمک کنیم.

تحقیقات در مورد بازی های رایانه ای و تأثیرات آن بر سلامت روان همچنان در حال تکامل است. اگر در مورد تأثیر بازی های ویدیویی بر عملکرد روزانه نگران هستید، ممکن است از گفتگو با یک متخصص سلامت روان سود ببرید. چه تشخیص داده شود یا نه، جستجوی فوری پشتیبانی ممکن است به کاهش چنین نگرانی‌هایی کمک کند.