فخری: اسم بائو را آوردند تا من نباشم/ منافع ملی بازیچه شد

سرمربی سابق تیم ملی سابر کشورمان گفت: هیچ وقت فکر نمی‌کردم در ورزش ایران منافع ملی بازیچه منافع فامیلی و شخصی شود اما متاسفانه تمام اینها در رشته ما رخ داد.

کد خبر: ۳۰۷۲۷۱

۲۴ شهريور ۱۴۰۳ / ۱۱:۱۸

به گزارش روزپلاس، شمشیربازی این روزها حال و روز خوبی ندارد و حواشی زیادی گریبانگیر این فدراسیون شده است. پس از مصاحبه امین قربانی سرمربی اسبق تیم ملی سابر درخصوص این فدراسیون، این بار پیمان فخری  سرمربی سابق تیم ملی نیز مصاحبه مفصلی در مورد فدراسیون شمشیربازی پیش از المپیک و اتفاقات رخ داده انجام داده که حاوی نکات جالبی است.

پیمان فخری در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم درخصوص عملکرد تیم سابر در المپیک پاریس اظهار داشت: زحمات چهارده ساله گذشته که برای این تیم کشیده شده بود که بر باد رفت و متاسفانه علی رغم اینکه این تیم به پختگی لازم رسیده بود و زمان به بار نشستن تلاش‌ها بود با بدترین شرایط و ضعیف‌ترین برنامه ریزی این مهم از دست رفت و حسرت این مدال به دلیل این بی برنامگی بر دل شمشیربازی ماند.

در شرایطی که به نظر می‌رسید فدراسیون چندان تمایلی به بازگشت شما ندارند چه عاملی باعث شد تصمیم بگیرید دوباره هدایت تیم را برعهده بگیرید؟

از ابتدا به آقایان گفته بوده بودم اگر قرار و تصمیمی به بازگشت داشته باشم، در سه ماه آینده به تیم ملحق می‌شوم. در آن مقطع شرایط تیم بسیار خوب بود اما از یک سال قبل در این تیم شخم زده شد و هر آنچه برای نابودی این تیم  باید انجام می‌شد را انجام دادند. من به صورت کتبی عواقب اتفاقاتی که در یک سال گذشته برای این تیم افتاد را اعلام کردم و امید داشتم که بدانند که با این تیم چه می کنند.

نمی‌دانم در زمانی که این تیم با مربی خود در حال گرفتن نتیجه بود و بعد از 22 سال طلای آسیا و برنز جام جهانی مادرید را آورده بود و موفق بود را چگونه شخم زدند و یکی یکی جایگاه این تیم را از رنک پنجم به هشتم رساندند.

بازگشت من به ایران در ابتدا با اصرار بازیکنان بود. قطعا فدراسیون علاقه ای به بازگشت من نداشت. حدودا 8 ماه پیش و بعد از عزل قربانی نامه‌ای برای من فرستادند و من هم اعلام کردم که پیش‌تر گفته بودم که با این شرایط نمی‌آیم و صرفا این پیشنهاد را در آن زمان دادند چون می دانستند در آن مقطع من نمی‌توانم بیایم و این پیشنهاد را دادند تا بعداً بگویند ما به فخری گفتیم به ایران بیاید. اساسا مطرح شدن اسم کریستین بائو از این جهت بود که من حضور نداشته باشم.

حضور من با پیگیری وزیر ورزش وقت و کمیته ملی المپیک بود و خبردار شدم مسئولین این دو بخش مهم ورزش، پیگیر وضعیت تیم و بدون مربی بودن آن بودند و بالاخره یک نفر در کشور مطلع شد که این تیم مربی ندارد. تیم سابر شش ماه مربی نداشت اما آقایان مدام  می‌گفتند بائو‌ مربی تیم ماست. بائو رو‌به‌روی تیم ما نشست و هیچ گاه کنار ما نبود. در نهایت به دلیل فشار‌ها و پیگیری‌های ورزشکاران، نخواستم آنها را در المپیک تنها بگذارم.

در یک مصاحبه‌‌ای عنوان کردید در بدو ورود شما تیم سابر ایران وضعیت آشفته‌ای داشت، لطفا شفاف بیان کنید از چه لحاظ آشفته بود؟

من در شرایط بسیار آشفته‌ای این تیم را تحویل گرفتم و بازیکنان از نظر آمادگی در شرایط خوبی نبودند. به فدراسیون اعلام کرده بودم که زمان طلایی برای بدنسازی سابریست‌ها برای حضور در المپیک را با اردوی فرانسه از دست می‌دهیم. 50 روز ورزشکاران به فرانسه اعزام شدند و امکان انجام بدنسازی از بین رفت و زمانی بچه‌ها را تحویل گرفتم که زمان لازم برای آمادگی جسمانی کافی نبود و بازیکنان از این جهت اصلا خوب نبودند.

برنامه ریزی غلط باعث شد وقتی برای بدنسازی نداشته باشیم و تنها سه هفته فرصت داشتیم چون قهرمانی آسیا در پیش بود و ما با همین وضعیت راهی کویت شدیم. با همین شرایط خوشبختانه نتیجه خوبی در قهرمانی آسیا گرفتیم.

قبل از المپیک و حتی بعد از المپیک برخی تلاش می‌کنند تا پاکدامن را تخریب کنند. در حالی که او بهترین عملکرد را در بین سابریست های کشورمان در المپیک داشت؟

پاکدامن برای موفقیت این تیم تنهایی در این فدراسیون تمام تلاش خود را انجام داد و با پیگیری‌های خودش سعی کرد این تیم را کنار هم جمع کند. آخرین نتایج تیم را از ببینید در دو سال گذشته در تمام مسابقات به آمریکا باختیم و آه زیادی بر دل او ماند که در اوج آمادگی دچار این بی برنامگی و آشفتگی شد. شش ماه او را به فرانسه اعزام می‌کردند و توقع داشت 20 روز برود و برگردد اما کار به جایی رسید که دو ماه دو ماه در فرانسه بود و اینها باعث فرسایش او شد.

آیا حضور مسعود فتوحی در دهکده ورزشکاران در پاریس و حواشی که ایجاد کرد، روی تمرکز تیم تاثیر گذاشت؟ به خصوص محمد فتوحی که گفته می‌شد برادرش با کارت او وارد دهکده شده بود؟

در ابتدا در خصوص حضور مسعود فتوحی باید بگویم از من هم استعلام گرفته شد. قرار بود یک نفر به عنوان مسئول امور تیم و انجام کارهایی مانند برنامه ریزی اردو، امور اخذ ویزا و هماهنگی‌های اداری کنار تیم باشد که قرار شد مسعود فتوحی را بگذارند اما کم کم دیدیم که او دست به کار شد و کنار تیم نشست و کم کم احساس کرد که باید در المپیک حضور داشته باشد و آن مشکلات برای قربانی پیش آمد.  اسم کریستین بائو به همین دلیل مطرح شد که برخی‌ها خودشان به المپیک بروند‌.

زمانی که کمیته ملی المپیک متوجه شد که بحث فنی در کار نیست و توانایی برای تمرین دادن تیم ندارد، این فرد را از لیست خط زد‌. با حواشی که او خودش برای حضور در دهکده ایجاد کرد و پیگیری رسانه‌ها مشکلاتی ایجاد شد که با پیگیری کار سرپرستی کاروان خوشبختانه به خیر گذشت و علی رغم فشارها مشکلی برای کاروان ایجاد نشد اما 48 ساعت درگیر جمع کردن این مسئله و پاسخ به سوالات در مورد دلیل حضور او در دهکده و تبعاتی که ممکن بود در صورت متوجه شدن عوامل برگزاری مسابقات ایجاد می‌شد، بودیم. این اتفاق جای تأسف زیادی وجود داشت.

حضور پورسلمان، رئیس فدراسیون کنار پیست چقدر موثر بود؟ آیا او تیم را هدایت می‌کرد؟ آیا بهتر نبود یک مربی کنار شما بود تا رئیس فدراسیون؟

قطعا هیچ رئیس فدراسیونی در باکس تیم‌ها نمی‌نشست چون همه آنها مربی داشتند اما ما مجبور بودیم که او را داشته باشیم. متاسفانه ما از حضور قربانی در کنار تیم محروم شدیم و پورسلمان تشخیص داد که خودش در کنار تیم بنشیند. با توجه به اینکه پورسلمان سررشته‌ای از سابر ندارد نمی توانست به تیم کمک کند.

بسیاری معتقدند که عدم برگزاری رقابت انتخابی و همچنین ایجاد مانع برای حضور افراد جدید در تیم سابر و در نهایت یک سطح نبودن سابریست‌ها به این تیم در پاریس ضربه زد؟ درست است کم کاری دو ملی‌پوش در بازی با مجارستان مدال نقره را از تیم ایران گرفت؟

یک سطح نبودن ملی‌پوشان مسئله‌ای نیست که من بگویم و این موضوع کاملا مشخص بود. غیر از علی پاکدامن و محمد رهبری که در شرایط خوبی بودند و هر دو خوب بازی کردند، متاسفانه دو‌نفر دیگر(فرزاد باهر و محمد فتوحی)، شرایط خوبی نداشتند و اینکه آیا آنها لایق پوشیدن پیراهن تیم ملی در المپیک بودند یا نه را نمی‌توانم نفی کنم اما اینکه با این شرایط ملی‌پوش شدند یک امنیت بود و باعث شد که آنطور که باید برای آمادگی تلاش نکنند.

کجای دنیا تیمی را برای المپیک از شش ماه قبل می‌بندند؟ مجارستانی که در المپیک با آن بازی کردیم نفر خود را یک‌ ماهه قبل از المپیک تغییر داد و هیچ ورزشکاری در تیم خود حاشیه امن نداشت و کشورها تا یک ماه قبل تیم را برای تغییر باز گذاشته بودند. متاسفانه به عناوین مختلف باعث حذف سایرین شدند و چهار نفر را انتخاب کردیم و نتیجه هم همانی شد که دیدیم و شاهد اختلاف دو نفر اول با دو نفر دوم بودیم.

آیا شما این جمله را قبول دارید که چهارمی المپیک همه بضاعت شمشیربازی ایران بود؟

چهارمی المپیک بضاعت سابر ما نبود. ما قدرت خود را به شمشیربازی دنیا نشان دادیم.

ناداوری در پاریس  هم مثل توکیو برای تیم شما دردسرساز شد، این یعنی بدشانسی یا اینکه می توانستیم از بروز این ناداوری جلوگیری کنیم؟

در مورد ناداوری بارها تاکید کرده بودم‌ همین نکته بس که ما در المپیک توکیو بعد از ناداوری همان لحظه داور را محروم کردیم اما در پاریس و بعد آن و تا این لحظه متاسفانه فدراسیون هیچ اقدامی در خصوص ناداوری در فرانسه انجام نداده است. مسئولان کمیته ملی المپیک آمادگی خود برای ارسال شکایت به کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) را اعلام کردند ولی متاسفانه با وجود پیگیری‌هایی که انجام دادم هنوز هیچ اقدامی انجام نشده است و این جای شک دارد که چرا فدراسیون نسبت به پنج ضربه‌ای که فیلم آن موجود است و خواستیم به فدراسیون جهانی اعلام کند، بی تفاوت است و هیچ اقدامی نمی‌کند و تنها یک عکس در سایت فدراسیون گذاشتند با عنوان اعتراض رئیس فدراسیون ایران به نایب رئیس فدراسیون جهانی. اینکه آیا در این عکس اعتراض شدید انجام شده یا در حال خوش و بش بودند را کسی متوجه نشد و فقط یک عکس بود که دو نفر در صندلی نشستند. من از کمیته ملی المپیک ایران هم پیگیری کردم آنها هنوز منتظر اعتراض رسمی فدراسیون هستند و اگر این اعتراض انجام نشود در مسابقات بعدی هم شاهد این اتفاق خواهیم بود. ما نه تنها با ناداوری رو‌به‌روی شدیم بلکه شاهد یک سلاخی بودیم.

در المپیک توکیو برابر ایتالیا ضربه آخر ما را ثبت نکردند ولی در پاریس در جریان مسابقه 5 ضربه را نگرفتند و نشان می‌دهد وضعیت ما در سطح بین المللی بسیار بدتر از قبل است‌.
واقعا برای اتفاقی که افتاد متاسفم و قلب جامعه شمشیربازی شکست به خصوص خود من که شبانه روز برای این تیم زحمت کشیده بودم و این بازیکنان برای من مانند بچه‌هایم بودند و حق تلاش‌های چند ساله آنها در اردوها، مدال المپیک بود. بازیکنان گناهی ندارند و قطعا می خواستند نتیجه بگیرند و باید از فدراسیون فرمان‌برداری می‌کردند و هر آنچه گفته می‌شد باید انجام می‌دادند و از آنها نمی‌توان خرده گرفت. فقط تاسف و تاسف و تاسف برای این رشته ماند در شرایطی که می توانست تاریخ سازی کند‌.

نداشتن کرسی‌های بین‌المللی موثر را تا چه حد در بروز این ناداوری موثر می‌دانید؟

وقتی از خارج متوجه می‌شوند با سرمایه‌های ملی که دارای کرسی‌های بین المللی هستند چه می‌کنیم و یک به یک آنها را تخریب می‌کنیم و مانع از حضور آنها می‌شویم و لایسنس آنها را تایید نمی‌کنیم، قطعا آنها هم وقتی این آشفتگی‌ها را در فدراسیون می‌بینند، به خودشان اجازه می‌دهند این اقدامات را انجام دهند. نگاهی به افرادی که در مراجع بین‌المللی بودند و الان خانه‌نشین هستند بکنید، نشان می‌دهد وضعیت چگونه است و نباید انتظار داشته باشیم در صحنه‌های بین‌المللی بیشتر از این به ما توجه کنند. ما در کشورمان رئیس کمیته فنی آسیا را داریم اما از داخل او را تخریب می‌کنیم اما در مقابل آنها از این فرصت استفاده می‌کنند و برای منافع خود از این نقطه ضعف ما در داخل استفاده می‌کنند.

و اما حرف پایانی؟

هیچ وقت فکر نمی‌کردم در ورزش ما منافع ملی بازیچه منافع فامیلی و شخصی شود اما متاسفانه تمام اینها در رشته ما رخ داد و در یک سال گذشته تمام موضوعات حول این محور بود که چه کسی به المپیک برود اما با درایت وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک اینها نقش برآب شد ولی آه این مدال بر دل شمشیربازان ماند.