اهداف پشت پرده دیدار الجولانی با ولید جنبلاط در پایتخت سوریه

«علیرضا مجیدی»، کارشناس مسائل غرب آسیا به تشریح ابعاد ناگفته و پشت پرده سفر ولید جنبلاط، رهبر دروزیان لبنان به دمشق و دیدارش با ابومحمد الجولانی، سرکرده تحریرالشام پرداخته است.

کد خبر: ۳۱۸۱۳۳

۰۵ دی ۱۴۰۳ / ۲۰:۱۶

به گزارش روزپلاس، «علیرضا مجیدی»، کارشناس مسائل غرب آسیا در  ویدئویی تحلیلی برای خبرگزاری تسنیم به تشریح ابعاد ناگفته و  پشت پرده سفر «ولید جنبلاط»، رهبر دروزیان لبنان به دمشق و دیدارش با «ابومحمد الجولانی»، سرکرده تحریرالشام پرداخته است.

یکی از دغدغه‌های مهم ابومحمد الجولانی، سرکرده تحریرالشام برای اداره آینده سوریه، بسط و گسترش دایره مناطق تحت حاکمیت این دولت خودخوانده به ویژه در نقاط مهم و راهبردی دروزی‌نشین است.

تراکم جمعیتی دروزیان علاوه بر استان سویدا، استان‌های قنیطره و ریف دمشق را نیز در بر می‌گیرد، این در حالی است که 90 درصد از ترکیب جمعیتی استان سویدا را دروزیان و 7 درصد آن را مسیحیان تشکیل می‌دهند.

درزویان در سالهای طولانی جنگ داخلی در این کشور نقشی مهم در معادلات حاکم میان دولت بشار اسد و معارضین سوری ایفا می‌کردند؛ به نحوی که گروه‌های مسلح دروزی از سال 2013 با تایید دولت سوریه فعالیت‌های خود را آغاز کردند. در آن زمان ارتش سوریه به منظور اعزام نظامیان مستقر در استان سویدا به سوی جبهه‌های نبرد با گروه‌های ترویستی در دیگر مناطق از سران عشایر سویدا درخواست کرد تا با تشکیل گروه‌های مسلح، ضمن حفظ بی‌طرفی، امنیت این استان را در غیاب ارتش سوریه عهده‌دار شوند.

در این بین مهم ترین گروه مسلح در استان سویدا را «قوات الکرامه» تشکیل می‌دادند. بافت دروزی سویدا در کنار تداوم حضور نظامیان موسوم به قوات الکرامه، نوعی خودمختاری را به این استان بخشیده بود. این روند تا جایی ادامه پیدا کرد که حتی از سال 2018 نظام بشار اسد نیز مجبور شد تا در مواجهه با شورش های سراسری در این منطقه به اهالی سویدا امتیازاتی را اعطا کند.

شیخ «ابو فهد وحید البلعوس»، یکی از رهبران گروه موسوم به «رجال الکرامه»

در غیاب یک دولت مرکزی مقتدر در سویدا در سالهای نبرد نظام سوریه با معارضین سلفی و تفکیری، «تیمور جنبلاط»، فرزند «ولید جنبلاط» رهبر دروزیان لبنان، حمایت مالی از نیروهای موسوم به قوات الکرامه را عهده‌دار شد.

حضور تیمور جنبلاط (نفر اول سمت چپ) فرزند ولید جنبلاط در جریان دیدار با الجولانی در دمشق

درک این واقعیت می‌تواند ما را در فهم اهمیت سفر اخیر ولید جنبلاط و فرزندش تیمور به دمشق و دیدار با الجولانی یاری کند.

سفر اخیر رهبر دروزیان لبنان به دمشق در شرایطی رخ داد که استان سویدا در زمره معدود مناطقی است که سرکرده تحریرالشام تا بدین لحظه از تعیین استاندار و فرمانده نظامی و حتی فرمانده پلیس برای آن خودداری کرده است. الجولانی تا به اکنون تنها یک هیئت سیاسی را به ریاست «قاسم جاموس»، منتقد سابق خود به منظور دیدار با اهالی سویدا به این منطقه اعزام کرده است.

سیاست‌های محتاطانه الجولانی در قبال سویدا تا حدی است که وی تصمیم گرفت به «یوسف جربوع»، یکی از شیوخ بلندپایه طایفه درزویان سوریه نیز مناصب مهمی در سطح وزارت را پیشنهاد دهد تا بدین شکل همراهی سران دروزی را با دولت خودخوانده خود به دست آورد، اما این پیشنهاد با مخالفت جربوع همراه شد.

سفر ولید جنبلاط به دمشق به وضوح نشانگر تلاش‌های آشکار و پشت پرده الجولانی به منظور ایجاد کانالی برای ارتباط قوی‌تر با چهره‌های متنفذ و تاثیرگذار در سویدا به شمار می‌رود.

الجولانی در بخشی از سخنان خود برای نخستین‌بار از پیشینه خانوادگی نیز پرده برداشت و مدعی شد که اجدادش از سربازان «سلطان پاشا الاطرش»، از رهبران دروزی سوریه در نبردهای استقلال این کشور از استعمار فرانسه بود تا شاید بدین شکل همراهی جامعه دروزیان سوریه را با خود به دست آورد.

سرکرده تحریرالشام در خلال دیدارش با رهبر دروزیان لبنان از خداوند متعال برای «کمال جنبلاط»، پدر ولید جنبلاط، طلب رحمت و مغرفت کرد! این در حالی است که از نگاه جریانات سلفی که الجولانی به آنها تعلق دارد، دروزیان کافر و غیرمسلمان به شمار می‌روند.

الجولانی در ادامه مواضع عجیب خود بدون اشاره به پیشینه سلفی خود مدعی شد اختلافات فرهنگی، تاریخی و طایفه‌ای 1400 سال قبل در تاریخ صدر اسلام در سوریه جدید جایی ندارد. وی سپس تلاش کرد تا با به انحراف کشاندن مسئله فلسطین و آرمان آزادی قدس شریف به همگان بفهماند که سوریه در دوره زمامداری حاکمان جدید خود، هیچ مسئولیتی در قبال آرمان فلسطین ندارد.

در مجموع می‌توان گفت الجولانی در جریان دیدار اخیر خود با جنبلاط تلاش داشته است تا ضمن اشاره به پیوندهای عمیق تاریخی و خانوادگی خود با جامعه دروزیان سوریه، بتواند از طریق جلب حمایت چهره‌های متنفذی همچون جنبلاط، جای پای مستحکمی را به سود خود در مناطق دروزی‌نشین سوریه به ویژه سویدا دست و پا کند تا بدین شکل حاکمیت دولت خودخوانده خود را در این مناطق نیز بسط و  گسترش دهد.