هنر روز/

چالش‌های «وحشی»/ بازی تازه هومن سیدی با واقعیت

سیدی پیش‌تر نشان داده بود که در بهره‌گیری از واقعیت برای خلق اثری عمیق و تماشایی، مهارتی کم‌نظیر دارد. او می‌داند که چطور با الهام از یک داستان واقعی، آن را به سطحی از درام ارتقا دهد که دیگر ربطی به بیوگرافی صرف نداشته باشد و تبدیل به اثری مستقل شود.

کد خبر: ۳۲۷۳۴۷

۲۳ فروردين ۱۴۰۴ / ۱۳:۵۹

{$sepehr_media_423016_400_300}

به گزارش صفحه «هنر روز» روزپلاس، هومن سیدی پس از موفقیت «قورباغه»، حالا با «وحشی» به صحنه بازگشته است اما این سریال را برخلاف ساخته قبلی خود در‌ نماوا ارائه نکرده‌است.

آنچه بیش از همه کنجکاوی‌برانگیز است، موضوع سریال «وحشی» است. اعلام شده که این مجموعه بر اساس داستانی واقعی ساخته شده و نام شخصیت اصلی، داوود اشرف، است. این اسم ذهن مخاطب پیگیر را بی‌درنگ به علی اشرف پروانه، مشهور به علی‌کرده، پیوند می‌زند؛ مجرمی که نه‌تنها سابقه فرار از زندان رجایی‌شهر دارد، بلکه روایت زندگی‌اش به‌اندازه‌ی یک فیلم سینمایی پُرکش‌و‌قوس است.

سیدی پیش‌تر نشان داده بود که در بهره‌گیری از واقعیت برای خلق اثری عمیق و تماشایی، مهارتی کم‌نظیر دارد. او می‌داند که چطور با الهام از یک داستان واقعی، آن را به سطحی از درام ارتقا دهد که دیگر ربطی به بیوگرافی صرف نداشته باشد و تبدیل به اثری مستقل شود. بنابراین، اینکه آیا «وحشی» باز هم همان مسیر را می‌رود یا نه، سؤالی کلیدی در تحلیل این اثر خواهد بود.

اما انتخاب جواد عزتی برای نقش اول، نقطه‌ای است که می‌توان درباره‌اش تأمل کرد. عزتی بازیگری است که در سال‌های اخیر همه‌جور نقشی بازی کرده؛ از کمدی تا جدی، از پلیس تا قاتل. همین پرکاری او، در کنار شباهت برخی از تیپ‌های بازیگری‌اش، ممکن است موجب شود شخصیت داوود اشرف تازگی و برندگی لازم را برای درخشش نهایی نداشته باشد. به‌خصوص آنکه «وحشی» دقیقاً همان چیزی است که مخاطب برایش ناآشنایی و غافلگیری می‌خواهد؛ نه تصویر تکرارشونده‌ی بازیگری که از پیش می‌داند چطور قرار است حرف بزند، رفتار کند و حتی فریاد بزند.

سؤال مهم این است: آیا «وحشی» موفق می‌شود داستان علی اشرف را فراتر از ماجرای فرار و خلاف، به درامی انسانی و پیچیده تبدیل کند؟ یا صرفاً یک بازسازی خوش‌ساخت و قابل‌پیش‌بینی از واقعیتی است که خودش به‌اندازه کافی تماشایی بوده؟

در هر صورت، بازگشت سیدی با چنین موضوعی، نشان می‌دهد او هنوز به فرم خودش وفادار است: ساختن از دل حقیقت، اما نه برای ثبت آن، بلکه برای آفرینشی تازه. حال باید دید آیا این بار نیز موفق خواهد بود که از واقعیت، فراتر رود.