گزارش/

چرا دختر دونده ایران در خط پایان قهرمانی جهان از هوش رفت؟/اگر مربی‌ام نبود، حتی نقره هم نمی‌گرفتم

نایب قهرمان ماده ۴۰۰ متر مسابقات جهانی هند، گفت: برای کسب مدال طلای مسابقات جهانی هند در ماده ۴۰۰ متر بعد از پارالمپیک پاریس به سختی تمرین کرده بودم و اصلا تصور نمی‌کردم بخاطر سرماخوردگی به راحتی طلا را از دست بدهم.

کد خبر: ۳۴۳۳۳۵

۲۴ مهر ۱۴۰۴ / ۰۹:۰۲

به گزارش روزپلاس، هاجر صفرزاده در گفت‌وگویی درباره علت از حال رفتنش در مسابقات جهانی هند قبل از رسیدن به خط پایان در فینال ماده ۴۰۰ متر دوومیدانی قهرمانی کم بینایان جهان اظهار کرد: دو روز قبل از شروع مسابقات جهانی سرماخوردگی شدیدی گرفتم و بدن درد و تب و لرز داشتم و ریه هایم عفونت کرده بود. قبل از شروع مسابقات با بدشانسی بزرگی مواجه شدم و نتوانستم عملکرد واقعی خود را به نمایش بگذارم. اصلا تصور نمی‌کردم شرایط این گونه باشد که به راحتی مدال طلا را از دست بدهم.

او افزود: برای کسب مدال طلا در ماده ۴۰۰ متر خود را آماده کردم بودم و تا ثانیه‌های آخر با اختلاف خیلی زیاد نفر اول در این ماده بودم اما متاسفانه ۱۰ متر مانده به خط بدنم خالی کرد و هیچ رمقی برای ادامه مسابقه نداشتم و انتهای خط از هوش رفتم و تنها با اختلاف یک صدم ثانیه طلا را از دست دادم و این برای من واقعا دردناک بود.

تنها بانوی دونده کم بینا در مسابقات جهانی هند تصریح کرد: برای مسابقات ۲۰۰ متر مسوولین به خاطر این که حالم خیلی خراب بود اجازه شرکت در مسابقات ندادند اما چون قبل از شرکت در این مسابقات تمرینات سختی را پشت سر گذاشته بودم دوست نداشتم مسابقات را از دست بدهم و می‌خواستم شانسم را امتحان کنم بنابراین رفتم بیمارستان و بعد از تزریق سرم تا حدودی بهتر شدم و حتی با وجود این که در مرحله مقدماتی رکورد خیلی خوبی به ثبت رساندم و به مرحله نیمه نهایی صعود کردم اما حالم بدتر شد و دیگر نتوانستم به فینال صعود کنم.

صفرزاده خاطرنشان کرد: بعد از پارالمپیک پاریس هر روز دو وعده و به مدت ۵ ساعت تمرین می‌کردم از همه چیز زندگی‌ام گذشتم تا در مسابقات جهانی بهترین عملکرد را داشته باشم، البته اگر مربی‌ام در کنارم نبود شاید مدال نقره ماده ۴۰۰ متر را نیز کسب نمی کردم، چون تمریناتی که در جریان مسابقات برای من طراحی کرده بود و انگیزه‌ای که به من می‌داد سبب شد تا با وجود سرماخوردگی شدید خود را نبازم و برای رسیدن به هدفم بجنگم، امیدوارم در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ژاپن مدال نقره خود را به طلا تبدیل کنم.

او در پایان در پاسخ به این پرسش که نبود دونده همراه مخصوص نابینایان در کنار شما چقدر در افت عملکرد شما در مسابقات جهانی هند تاثیر داشت، تصریح کرد: از همان زمانی که وارد رشته دوومیدانی شدم دونده همراه نداشتم و به تنهایی می‌دویدم. البته خیلی‌ها معتقد بودند چون همراه نداشتم سبب شد تا چنین اتفاقی برای من رخ دهد در صورتی که از حال رفتن من ارتباطی به نبود مربی همراه نداشت و ضعف بدنی و حال بدم سبب شد تا از هوش بروم.