رییس جامعه معلولان ایران/

قانون ۸۵ ساله‌ نابینایان در دنیا که هنوز در ایران به رسمیت شناخته نشده است/ مستمری معلولان جوابگوی تورم نیست

رییس جامعه معلولان ایران ضمن انتقاد از به رسمیت شناخته نشدن قانون عصای سفید باوجود گذشت بیش از ۸۵ سال از تصویب آن در جهان، از دولت و نهادهای مرتبط خواست که به مشکلات نابینایان بیش از پیش توجه کنند، زیرساخت‌های قانونی و فنی را تقویت کنند و حمایت‌های مالی و معنوی را افزایش دهند تا این قشر از جامعه بتوانند بدون تبعیض از سایر افراد زندگی کنند.

کد خبر: ۳۴۳۴۰۳

۲۵ مهر ۱۴۰۴ / ۰۸:۲۸

به گزارش روزپلاس، علی‌همت محمودنژاد در گفت‌وگویی با اشاره به اینکه ۸۵ سال از تصویب قانون عصای سفید به عنوان نماد حمایت از حقوق نابینایان می‌گذرد و هنوز در ایران این روز و قانون مربوطه جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده است، گفت: در بسیاری از کشورهای جهان، عصای سفید حکم چراغ قرمز را دارد؛ وقتی فرد نابینا قصد عبور از خیابان را دارد، خودروها موظف به توقف‌اند. اما در ایران، با وجود تصویب قانون و حتی تعریف جریمه، برای خودروهایی که این حق را رعایت نمی‌کنند، تا کنون جریمه‌ای ثبت نشده است.

وی تاکید کرد که نابینایان همچنان در خیابان‌های کشور چشم انتظار احترام و ایمنی هستند.

رئیس جامعه معلولان ایران با تاکید بر اینکه از سال ۱۹۴۰ میلادی تاکنون، یعنی حدود ۸۵ سال، قانون عصای سفید در جهان وجود دارد، ادامه می‌دهد که تصویب قانون در مجلس به تنهایی کافی نیست و باید اجرای آن در سطح جامعه جدی گرفته شود تا نابینایان بتوانند از حقوق ابتدایی خود بهره‌مند شوند.

نقش فناوری‌های نوین در بهبود کیفیت زندگی افراد نابینا

محمودنژاد با اشاره به نقش فناوری‌های نوین در بهبود کیفیت زندگی افراد نابینا، یادآور شد: اگر دولت و به خصوص سکوهای علمی، فناوری و هوش مصنوعی، حمایت و سرمایه‌گذاری ویژه‌ای در این حوزه داشته باشند، می‌توان دسترسی افراد نابینا به پلتفرم‌های خرید، سایت‌ها، اپلیکیشن‌ها و خدمات مجازی را آسان کرد. این موضوع نه تنها استقلال آن‌ها را افزایش می‌دهد بلکه کیفیت زندگی‌شان را به شکل چشمگیری بهبود می‌بخشد.

«مسکن» مهم‌ترین دغدغه‌ نابینایان

وی در ادامه این گفت‌وگو، به مسئله مسکن به عنوان یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های افراد نابینا اشاره و بیان کرد: وقتی سرپرست خانواده نابینا است، کل اقتصاد خانواده در مخاطره قرار دارد. با وجود اینکه برای زوج‌های دارای معلولیت خانه رایگان در نظر گرفته شده، اما سرپرستان نابینا معمولا از این امکانات محروم می‌مانند. ما خواستار این هستیم که این افراد هم به رسمیت شناخته شوند و به صورت ویژه تحت پوشش خدمات مربوط به مسکن رایگان قرار گیرند.

تکلیف دولت برای ارائه گزارش اجرای قانون حمایت از حقوق معلولان

عضو هیئت مدیره شبکه ملی معلولان کشور در بخش دیگری از صحبت‌های خود به روند اجرای قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت پرداخت و افزود: دولت موظف است سالانه گزارشی از اجرای این قانون به مجلس ارائه دهد اما از سال ۱۳۹۶ تاکنون تنها یک بار، آن هم در سال اول تصویب قانون، این گزارش ارائه شده است. این موضوع نشان می‌دهد که اجرای قانون به شکل جدی پیگیری نمی‌شود.

وی همچنین خواستار تعامل بیشتر وزیر رفاه با سازمان‌های مردم‌نهاد معلولین است تا مشکلات این جامعه بهتر شنیده و راهکارهای مناسبی اجرایی شود، در ادامه گفت: از دولت و نهادهای مرتبط درخواست می‌کنم که به مشکلات نابینایان بیش از پیش توجه کنند، زیرساخت‌های قانونی و فنی را تقویت کنند و حمایت‌های مالی و معنوی را افزایش دهند تا این قشر از جامعه بتوانند بدون تبعیض و با عزت‌نفس زندگی کنند.

ناکافی بودن مستمری‌ معلولان در برابر تورم

عضو هیئت مدیره شبکه ملی معلولان کشور همچنین به وضعیت پرداخت مستمری‌ها اشاره کرد و گفت: یکی از مهم‌ترین مشکلات افراد دارای معلولیت، ناکافی بودن مستمری‌ها در برابر تورم روز افزون است. افزایش مستمری معلولان که معمولا ۲۰ درصد است، پس از گذشت چند ماه کاملا بی‌اثر می‌شود. امروز مستمری معلولان حتی قدرت خرید یک کیلو و ۳۰۰ گرم گوشت را ندارد؛ یعنی این کمک‌ها هیچ تناسبی با هزینه‌های واقعی زندگی جامعه معلولان ندارد.

محمودنژاد با اشاره به شعار انتخاباتی رئیس جمهور که اغلب حمایت ویژه از افراد معلول را در برنامه‌های خود داشت، گفت: چشم امید ما معلولان به تحقق سریع این وعده‌ها و تشکیل کارگروه‌های تخصصی برای پیگیری آن‌ها است. امیدواریم دولت با جدیت به این مسئله ورود کند و گام‌های عملی بردارد.

عدم مناسب‌سازی معابر، مشکل اصلی نابینایان

رئیس جامعه معلولین ایران در ادامه یکی دیگر از مشکلات اصلی نابینایان در ایران را عدم مناسب‌سازی مطلوب در محیط‌های شهری و فضای مجازی دانست و تصریح کرد: هیچ سایت یا پلتفرمی به طور کامل برای استفاده نابینایان مناسب‌سازی نشده است. حتی آسانسورهای عمومی فاقد نشانگرهای لازم برای راهنمایی نابینایان هستند. خطوط ویژه در معابر عمومی تقریبا وجود ندارد و این باعث می‌شود افراد نابینا به شدت با محدودیت در تحرک و دسترسی به خدمات مواجه باشند.