ماجرای زلزله آمدن در زمان امیرالمومنین(ع) از زبان حضرت فاطمه(س)

از حضرت صدیقه ی طاهره سلام الله علیها نقل شده است که فرمودند:در زمان ابوبکر زلزله‌ای آمد.مردم از ترس به أبوبکر و عمر پناه بردند.در همین حین دیدند که آن دو نفر با ترس خارج شدند و به سوی أمیر المؤمنین علی بن ابی طالب صلوات الله علیه پناه بردند... .

کد خبر: ۶۸۴۱۰

۰۶ بهمن ۱۳۹۶ / ۱۴:۳۱

به گزارش روزپلاس و به نقل از عصراسلام، از حضرت صدیقه ی طاهره سلام الله علیها نقل شده است که فرمودند

در زمان ابوبکر زلزله‌ای آمد

مردم از ترس به أبوبکر و عمر پناه بردند

در همین حین دیدند که آن دو نفر با ترس خارج شدند و به سوی أمیر المؤمنین علی بن ابی طالب صلوات الله علیه پناه بردند...

مردم نیز به دنبالشان آمدند تا به درب خانه أمیر المؤمنین علیه السلام رسیدند...

حضرت مولا از خانه خارج شدند در حالی که از حادثه‌ای که ایجاد شده اصلا نگران نبودند و برایشان مهم نبود

سپس حرکت کردند و مردم دنبال ایشان به راه افتادند تا به مکان مرتفعی رسیدند...

پس حضرت آنجا نشستند  و مردم نیز دور ایشان نشستند درحالی‌که به دیوارهای مدینه نگاه می‌کردند که می‌لرزیدو به جلو و عقب می‌رفت...

مولا فرمودند

گویا از آنچه می‌بینید، ترسیده‌اید!

عرض کردند چرا نترسیم در حالی که هرگز مانند آن را ندیده‌ایم؟!!

حضرت مولا دو لب مبارک خویش را تکان دادند  و سپس با دست بر زمین کوبیدند و (به زمین) فرمودند

تو را چه شده؟ آرام باش! پس زلزله آرام شد...

همه تعجب کردند بیش از آنچه که از نترسیدن أمیر المؤمنین صلوات الله علیه تعجب کرده بودند...

(مجددا) مولا فرمودند گویا از آنچه انجام دادم تعجب کردید؟

عرض کردند: آری!

پس مولانا أمیر المؤمنین علی بن ابی طالب صلوات الله علیه فرمودند

منم آن کسی که خداوند فرموده است:

«إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقالَها وَ قالَ الْإِنْسانُ ما لَها»*

«آنگاه که زمین لرزانده شود

به سخت‌ترین لرزه‌هایش

و زمین بارهای سنگینش را بیرون ریزد

و انسان بگوید که زمین را چه شده است؟»

..من آن انسان هستم که به زمین می‌گویم: «تو را چه شده است؟»

«در آن روز زمین خبرهای خویش را حکایت می‌کند.»

اخبار خود را برای من حکایت می‌کند.»

[بحارالانوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علیهم السلام

باب (۱۱۲)

ما ظهر من معجزاته علیه الصلاة و السلام في الجمادات و النباتات

مجلد ۴۱

صفحة ۲۵۴