روزهایی که گذشت؛ منابع اصلی آشوب ها ، نه آتش زدن های خیابان ها بود، نه فحاشی های عده ای اندک در کوچه ها ؛ بلکه آنچه که آتش خیابان ها و روان مردم را بیشتر شعله ور میساخت، سخنان عده ای بود که به هوای طرفداری از مردم، ادبیات انتقادی و مطالبه گری خود را به ادبیات اپوزیسیون نزدیک میکردند.
این روزها ، پای صحبت های به دور از هیاهو و خالصانه نوجوانان و جوانان که مینشینیم ، دو مساله را به خوبی از کلامشان متوجه میشویم . یکی از آن مسائل مهم ، ترس این افراد از طرد شدگی است.
بیایید بپذیریم ، آنقدر طعم امنیت و روزهای بدون بمب و بمب گزاری، بدون تحرکات تروریستی ، بدون انفجار های ناگهانی را چشیده ایم که تصوری از وجود این خطرات نداریم.
در این روزها شاهد تفتیش عقاید و ضرب و شتم کسانی بودیم که از کنار تجمعات عبور میکردند و همراهی نداشتند.این کلمات که فقط در فضای مجازی مجال نوشتنشان را دارید ، در حقیقت و فضای حقیقی ، یک چشمه از این رود خروشان شعار آلود ، دیده نشد.
رواندرمانگر و عضو سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور معتقد است که آموزش مهارتهای ارتباطی به خانواده ناشنوایان برای برقراری ارتباط با این جمعیت ضروری است.