به گزارش روزپلاس، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، روسیه و مقامات آن همواره خود را جزئی از خانواده اروپایی می دانستند و هر تلاش ممکن و ناممکنی را برای ماندن در خانواده اروپا انجام دادند، اما اتحادیه اروپا روسیه را هیچ گاه اروپایی ندانست و نزدیک شدن های گاه و بی گاه فقط از روی ضرورت و چندعامل تاثیر گذار در نقش بین المللی روسیه بوده است.
جنگ در اوکراین در واقع عمق اختلافات و فاصله های واقعی بین روسیه و غرب را آشکار و ثابت کرد، روسیه نمی تواند در خانواده اروپایی جایی داشته باشد. هرچند جنگ و خون ریزی بر سر منافع روسیه در منطقه پساشوروی سابقه دیرینه ای دارد، از جمله حوادث گرجستان، قره باغ، ارمنستان، قزاقستان، قرقیزستان، چچن، اما مساله اوکراین صفحه جدیدی از نبرد تقابل بین روسیه و غرب (در تصویری دیگر روسیه و ناتو) را گشود.
روسیه و غرب دیر یا زود بر سر منافع خود در منطقه اروپا با یکدیگر درگیر می شدند، چراکه دیپلماسی و مذاکره مدت زیادی بود که دیگر جایی در روابط روسیه و غرب نداشت. هر دو طرف برای حل مشکلات دائما در بن بست گیر می کردند. اروپا صرفا از بابت ضرورت حضور دائمی روسیه در شورای امنیت، توان نظامی و دارا بودن منابع انرژی گسترده مجبور به حفظ روابط با روسیه بوده و این روند به هیچ وجه قطع نخواهد شد.
روسیه نیز در سال های گذشته با نگاه به نقطه جدایی، نرمش های زیادی را مقابل غرب نشان داده است، از جمله تامین هزینه های پروژه نورد-استریم، تامین منابع انرژی دیگر، همراهی در تحریم های ایران. مسکو برای جدایی در حال آماده سازی خود بوده و از این رو امروز اتحادیه اروپا و آمریکا در اعمال تحریم های گسترده علیه روسیه ناتوان مانده اند، چراکه خواسته یا ناخواسته روسیه بخش قابل توجهی از اقتصاد غرب را تشکیل می دهد و برای جایگزینی منابع انرژی روسیه، اگر ادعا نشود غیر ممکن است، زمان بسیار زیادی نیاز است.