مهدی خانعلی‌زاده در یادداشت برای روزپلاس نوشت: با پایان زمان آتش‌بس دو هفته‌ای، فشارهای جدی هم از خارج و هم از داخل بر روی تیم مذاکره‌کننده‌ی ایران بود که بدون درنظر گرفتن شرایط و زیر تهدیدهای آمریکا، راهی اسلام‌آباد شود.
با این حال، محمدباقر قالیباف به عنوان سرتیم مذاکراتی ایران توانست در برابر این فشارهای غیرعلمی و تاریخ گذشته ایستادگی کند و نهایتا با عدم حضور در پاکستان، دونالد ترامپ را مجبور به کوتاه آمدن در ظاهر و اعلام مدلی از آتش‌بس یکطرفه و نامحدود کند. قالیباف به درستی نشان داد که "شرکت نکردن در مذاکرات زیر تهدید"، یک اقدام دقیق و درست دیپلماتیک است؛ همانطور که عدم حضور رئیس‌جمهور در اجلاس شرم‌الشیخ با وجود دعوت رسمی از سوی ترامپ، یک اقدام درست دیپلماتیک بود.
این اقدام درست که نتیجه‌ی مثبتی هم برای ایران داشت، حالا شاید بتواند مفهوم دیپلماسی در ایران را بازتعریف کند و نگاه برخی از کارشناسان و دیپلمات‌ها را از کلیشه‌ی رفتارهای دیپلماتیک خارج کند.