به گزارش روزپلاس، نسخه فعلی موشک «استارشیپ»(Starship) ساخته شرکت فضایی «اسپیس‌ایکس»(SpaceX)، ۴۰۷ فوت(۱۲۴ متر) ارتفاع دارد. این موشک از بلندترین درخت زنده شناخته شده موسوم به هایپریون(Hyperion)، بلندتر است و یک سوم بلندتر از مجسمه آزادی به همراه پایه‌اش است.
این موشک با توانایی تولید ۱۸.۱ میلیون پوند نیروی رانش، بلندترین و قدرتمندترین موشک تاکنون پرتاب شده تاریخ است.
اگزوز بوستر استارشیپ در اولین پرتاب کامل خود در آوریل ۲۰۲۳، سکوی پرتاب بتنی را خرد کرد، زمین زیر خود را حفر کرد و آوار حاصل از آن را تا فاصله ۳۸۵ هکتاری پرتاب کرد. این بوستر ۱۶.۷ میلیون پوند نیروی رانش داشت که کمی کمتر از پرتاب ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶ بود.
گفتنی است که ارتفاع ۱۲۴ متری استارشیپ در حالتی است که هر دو مرحله موشک روی هم قرار گرفته باشند و در واقع کل این موشک دو مرحله‌ای را پوشش می‌دهد. بخش پایینی که با نام «سوپر هوی»( Super Heavy) شناخته می‌شود، بوستر ۷۲ متری آن است که نیروی اولیه پرتاب از سکوی پرتاب را فراهم می‌کند و بالای آن، فضاپیمای ۵۲ متری استارشیپ قرار دارد.
اگرچه این موشک از نظر اندازه و قدرت بسیار عظیم است، اما ابعاد آن هدفی بزرگتر از صرفاً ظاهر آن را دنبال می‌کند. اسپیس‌ایکس این سامانه را برای حمل بارهای عظیم و در نهایت حمل افراد و محموله‌ها به فراتر از مدار زمین طراحی کرده است. این شرکت همچنین قصد دارد هر دو مرحله را بازیابی و دوباره استفاده کند.
استارشیپ چقدر نیرو تولید می‌کند؟
بوستر «سوپر هوی» دارای ۳۳ موتور رپتور است که متان مایع و اکسیژن مایع را می‌سوزانند تا ۱۸.۱ میلیون پوند نیروی رانش تولید کنند. برای مقایسه باید گفت که موشک «سیستم پرتاب فضایی» متعلق به ناسا تنها ۸.۸ میلیون تا ۹.۴ میلیون پوند نیروی رانش تولید می‌کند.
استارشیپ پس از جدا شدن «سوپر هوی» با سه موتور رپتور معمولی و سه موتور رپتور وکیوم که برای کار در فضا طراحی شده‌اند، به حرکت خود ادامه می‌دهد. اسپیس‌ایکس نیروی رانش مرحله بالایی را تقریباً ۳.۵ میلیون پوند ذکر می‌کند.
قدرت عظیم این موشک تنها برای غلبه بر نیروی گرانش جهت بلند کردن محموله‌های سنگین نیست. ظرفیت سوخت اعلام‌شده برای بخش «سوپر هوی» ۳۶۵۰ تُن است و استارشیپ نیز ۱۶۰۰ تُن سوخت دیگر در خود جای می‌دهد؛ یعنی در مجموع ۵۲۵۰ تُن سوخت، علاوه بر سایر اجزا و تجهیزات در این ابرموشک جای می‌گیرد.
قدرتمندترین موشک جهان با وجود چنین وزن سنگینی، برای انجام مأموریت خود به استفاده از مراحل مختلف (استیجینگ)، موتورهایی با کارایی بسیار بالا و برنامه‌ریزی‌های دقیق و مفصل پیش از پرتاب وابسته است.
آیا استارشیپ می‌تواند بدون سوخت‌گیری مجدد به ماه سفر کند؟
با وجود تمام پیشرفت‌های فناوری امروزی، استارشیپ دست‌کم تا جایی که به مأموریت‌های برنامه‌ریزی‌شده ناسا برای فرود بر ماه مربوط می‌شود، همچنان باید در مدار زمین سوخت‌گیری کند. کاوشگر قمری شرکت اسپیس‌ایکس بخش قابل‌توجهی از سوخت خود را صرفاً برای رسیدن به مدار زمین مصرف می‌کند و بنابراین ناچار به سوخت‌گیری مجدد در آن نقطه خواهد بود.
طرح عملیاتی اسپیس‌ایکس و ناسا شامل چندین وسیله نقلیه تخصصی، از جمله یک «مخزن سوخت»(Depot) است که زودتر پرتاب می‌شود و پس از آن، استارشیپ‌های تانکر(حاوی سوخت) برای تحویل سوخت به استارشیپ اصلی به فضا می‌روند. در نهایت، کاوشگر ماه پرتاب شده، به آن مخزن سوخت متصل می‌شود و سوخت‌گیری می‌کند.
تمام این مراحل پیش از پرتاب خدمه با فضاپیمای «اوریون»(Orion) ناسا (بخشی از برنامه آرتمیس) انجام می‌شود. پس از آن، خدمه در مدار زمین به کاوشگر استارشیپ که از پیش در آنجا مستقر شده می‌پیوندند و سپس استارشیپ هر دو فضاپیما را به سمت مدار ماه هدایت می‌کند.
در ادامه، کاوشگر استارشیپ دو تَن از خدمه را به سطح ماه برده و دوباره به مدار بازمی‌گرداند.
انتقال و ذخیره‌سازی سوخت‌های فوق‌سرد در فضا، چالشی فنی و بسیار دشوار است. از این رو، اجرای دقیق مراحل برنامه‌ریزی‌شده، سوخت‌گیری مجدد و بهره‌گیری از یک سیستم پشتیبانی پیچیده برای موفقیت کامل این مأموریت ضروری است.