به گزارش روزپلاس، معمولا پاسخ دادن به این سؤال‌ها ساده نیست؛ نه به این دلیل که فرد پاسخی ندارد، بلکه شاید اصلا نخواهد درباره تصمیم یا شرایط شخصی‌اش توضیح دهد. با این حال، در چنین موقعیت‌هایی سکوت کردن هم همیشه گفت‌وگو را پایان نمی‌دهد. ممکن است پرسش دیگری مطرح شود، کسی توصیه‌ای کند یا پای مقایسه با دوستان و هم‌سن‌وسال‌هایی به میان بیاید که ازدواج کرده‌اند. به این ترتیب یک تصمیم شخصی به بحثی جمعی تبدیل می‌شود که اطرافیان خود را در آن صاحب‌نظر می‌دانند.
با وجود اینکه در سال‌های اخیر با تغییر سبک زندگی و نگرش نسل‌های جدید، به نظر می‌رسد حساسیت نسبت به مجرد بودن در برخی خانواده‌ها و جمع‌های اجتماعی کمتر شده است؛ اما این تغییر به معنای از بین رفتن کامل نگاه سنتی نیست. هنوز هم در بسیاری از موقعیت‌ها، مجرد ماندن موضوعی است که می‌تواند کنجکاوی اطرافیان را برانگیزد و فرد مجرد را روی صندلی داغی قرار دهد که از علت در رابطه نبودنش بگوید یا حتی مجبور به دفاع از خود و انتخاب‌هایش در قبال نگاه قضاوت‌گر بیرونی شود.
۱۱ نوامبر، روز جهانی مجردها است؛ روزی که می‌تواند فرصتی برای توجه به همین مسئله باشد؛ که چرا وضعیت تأهل یا رابطه عاطفی افراد برخلاف بسیاری از تصمیم‌های فردی دیگر، تا این اندازه به موضوعی عمومی برای اظهارنظر تبدیل شده است؟
منتظر چی هستی؟ ازدواج کن دیگر!
بخشی از موضوع به جایگاه ازدواج در فرهنگ عمومی ایران مربوط است. ازدواج در جامعه ما صرفا یک تصمیم فردی نیست و معمولا با انتظارات خانوادگی و اجتماعی، تصور مشخصی از آینده و تعریف رایجی از زندگی بزرگسالی همراه بوده است. در این تعریف تشکیل خانواده یکی از مراحل مهم زندگی تلقی می‌شود و طبیعی است که خانواده‌ها نسبت به آن حساسیت داشته باشند. با این حال مسئله از جایی آغاز می‌شود که این موضوع به معیاری برای ارزیابی زندگی همه افراد تبدیل شود؛ گویی هرکس در زمان مورد انتظار اطرافیان ازدواج نکند، باید برای انتخاب یا وضعیت خود دلیلی داشته باشد. اگر درست را خوانده‌ای، سربازی رفته‌ای، سر کار می‌روی، پس‌اندازی داری و... خب منتظر چه چیزی هستی؟ ازدواج کن دیگر!
در این نگاه مجرد بودن به عنوان مرحله‌ای از زندگی دیده می‌شود که باید زودتر به ازدواج منجر شود. به همین دلیل، کمتر پیش می‌آید که از یک فرد مجرد درباره کیفیت زندگی، علایق، فعالیت‌ها، برنامه‌های شخصی یا رضایت او از مسیری که انتخاب کرده سؤال شود. در عوض، پرسش‌ها اغلب حول یک موضوع می‌چرخند؛ «چرا هنوز ازدواج نکرده‌ای؟»
دلایلت را با ما در میان بگذار!
البته نمی‌توان همه افراد مجرد را در یک گروه قرار داد و برای آن‌ها انگیزه یا شرایط یکسانی در نظر گرفت. برای یک نفر، مجرد بودن انتخابی آگاهانه و متناسب با اولویت‌های زندگی است؛ دیگری ممکن است تمایل به رابطه و ازدواج داشته باشد، اما هنوز شرایط مناسبی برای آن فراهم نشده باشد. فردی نیز ممکن است به دلیل تجربه‌های شخصی، مسئولیت‌های خانوادگی یا مجموعه‌ای از ملاحظات، فعلا تصمیمی برای ورود به رابطه عاطفی و زندگی مشترک نداشته باشد. حتی ممکن است کسی اساسا نخواهد درباره وضعیت عاطفی خود با دیگران صحبت کند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توان مجرد بودن را به یک علت مشخص نسبت داد و با چند پرسش کلی درباره آن قضاوت کرد.
با این وجود مجرد بودن به‌تنهایی برای آغاز پرس‌وجو کافی است و گاهی پاسخ فرد نیز مانع ادامه آن نمی‌شود. اگر بگوید قصد ازدواج ندارد، با توصیه به تغییر نظر مواجه می‌شود؛ اگر از نداشتن گزینه مناسب صحبت کند، اطرافیان برای معرفی افراد وارد عمل می‌شوند و اگر ترجیح بدهد درباره این موضوع حرفی نزند، ممکن است سکوتش به حساب پنهان‌کاری یا حساسیت گذاشته شود. در واقع، مسئله فقط مطرح شدن یک سؤال نیست؛ انتظاری است که گاهی پشت آن قرار دارد؛ اینکه فرد باید درباره تصمیم شخصی خود به دیگران پاسخگو باشد.
خواستگار داری؟!
این وضعیت برای زنان شکل پررنگ‌تری پیدا می‌کند. زنان بیشتر در معرض قضاوت‌هایی قرار می‌گیرند که سن و گذر زمان را به موضوع اصلی تبدیل می‌کند. گاهی پرسش از ازدواج با توصیه‌هایی درباره پایین آوردن معیارها، نگرانی از افزایش سن یا مقایسه با زنان دیگر همراه می‌شود یا حتی مجوزی می‌شود برای پرسیدن سوالات جزئی‌تر یا کنایه‌زدن؛ «خواستگار داری؟!»، «تو مگه دلت نمی‌خواد مادر بشی؟»، «نکنه کسی تو زندگیته و به ما نمی‌گی؟» و...
اگر بخواهیم خوشبین باشیم و هر پرسشی را نشانه دخالت یا قضاوت ندانیم، بخشی از این گفت‌وگوها از سر علاقه، نگرانی یا حتی عادت است. در خانواده‌هایی که ازدواج و تشکیل زندگی مشترک اهمیت زیادی دارد، طبیعی است که والدین یا نزدیکان درباره آینده فرزندانشان دغدغه داشته باشند. اما میان نگرانی و تبدیل کردن آن به فشار اجتماعی فاصله وجود دارد. تکرار یک سؤال، مقایسه فرد با دیگران یا نصیحت کردن، حتی اگر با نیت خیر انجام شود، همیشه به معنای حمایت نیست. گاهی نتیجۀ آن چیزی جز ایجاد احساس قضاوت شدن یا محدود شدن امکان گفت‌وگو نخواهد بود.
وضعیت تأهل، داشتن یا نداشتن رابطه عاطفی و تصمیم درباره زمان و چگونگی ازدواج، از جمله موضوعاتی است که افراد باید درباره به‌اشتراک گذاشتن آن اختیار داشته باشند و در هر جمعی مجبور به صحبت درباره آن نباشند. همان‌طور که درست نیست درباره همه تصمیم‌های مالی، شغلی و... افراد پرس‌وجو کرد، وضعیت رابطه عاطفی نیز نباید به موضوعی تبدیل شود که هر جمعی خود را محق به بررسی آن بداند.
چشم‌ها را باید شست!
با این وجود تغییر این نگاه صرفا با توصیه به افراد برای کمتر سؤال پرسیدن اتفاق نمی‌افتد. روز جهانی مجردها می‌تواند یادآور همین ضرورت باشد؛ اینکه افراد حق دارند درباره زندگی خود تصمیم بگیرند و برنامه‌ریزی داشته باشند، بدون آنکه ناچار باشند برای هر انتخابی در هر جمعی و در برابر فامیل و آشنا پاسخگو باشند.