در کشور ایران نیز، چنین وضعیتی در مناطق محروم وجود دارد که به صورت اورژانسی این کودکان نیازمند کمک های مادی، تغذیه ای و درمان های تخصصی روانشناسانه هستند.
کشور های زیادی همچون ایران، درگیر معضلات و مشکلات اقتصادی و اجتماعی اند، اما کمتر میشنویم از حملات و جنگ های روانی از سوی دیگر کشور ها به سمت این کشور های دارای مشکلات اقتصادی.
فرهنگی که این اینفلوئنسرها به اجبار به خورد مردم میدهند، که روزی چندین مرتبه، این فرهنگ را تماشا کنند و یاد بگیرند، افراد را در مرحله اول، با این مساله مواجه میکنند، که چقدر ما با این آدم ها فاصله داریم.
کودکی که در خیابان ها کار میکند، به تک تک راننده ها التماس میکند که به او کمک کنند، دیگر یاد گرفته ناز نکند، نوازش نخواهد ، لبخند نخواهد . قلبش را به صاحب کارش اهدا کرده و اسیر است در دستان آن فرد.
چیزی که در ایجاد و شدت این پشیمانی تاثیرگذار است این است که فرزند آوری، یک مرحله رشدی مهم و ساختن یک آینده پراهمیت است. کسی که این مرحله را ایجاد نکرده باشد و پشت سر نگذاشته باشد، در بزرگسالی، دیگر آینده خاصی برای خود نمیتواند در نظر بگیرد.
این فشارهایی که بر کودک و نوزادتان وارد میکنید که به مخاطبانتان بی افزایید و به آنها تلقین کنید چقدر ارتباط سگ و کودک لذت بخش است برایش، فقط برای آن سگ خوشحال کننده ولذت بخش است نه برای کودک.
بسیاری از والدین از روی تجربه میدانند که چرا بازی برای کودکان اهمیت دارد اما اطلاعات چندانی دربارهی فواید بسیار آن ندارند و به ندرت بازی را با یادگیری مرتبط میدانند.